Күзгі бал

Fariza: Күз келіпті, айналаға сән беріп, алтын жапырақ жерге түсіп тербеліп. Бүгін менің бір шәкіртім келеді, көрерменді таң қалдырсын жарқ етіп.

Akkerbez: Апай, апай, мен келдім, күзгі балға сән бердім. Сіз үйреткен өнермен ортаңызға мен келдім.

Fariza: Әй, Ақкербез, бері кел, бір әңгіме айтайын. Сені жұртқа танытып, мақтанышпен атайын. Айтшы, балам, атың кім? Қай сыныптың гүлісің? Үздік деген атақтың қалай жеткен иесісің?

Akkerbez: Сұлтанбекпін, Ақкербез, төрт а-ның түлегімін. Сабақ оқып, ізденген үздік деген жүрегімін.

Fariza: Жарайсың, ал енді айт, қай рудан тарайсың? Ата-бабаң кім болған, қандай тектен жарайсың?

Akkerbez: Табын деген руым бар. Ата жолы тұғырым. Адайбек — кем, Асқарым, Гүлшат — анам, ғұмырым.

Fariza: Кең сенің мақтанышың, анаң сенің ақ гүлің. Ал ұстазың кім болды, айтшы менің ақылым?

Akkerbez: Турбаева Фариза ұстазым менің, дара жан. Білім беріп, жол ашқан, жетелейді әрқашан.

Fariza: Ал, балам, бір сұрақ бар, жауабыңды тыңдайын. Күзгі балда жеңбесең, не істейсің, шырағым?

Akkerbez: Жеңіс болса — қуаныш, жеңілсем де реніш жоқ. Бастысы — өнер көрсету, одан артық жеңіс жоқ.

Fariza: Алтын күздің балында не бар сенің ойыңда? Жеңіс пе әлде өнер ме, қайсысы бар бойыңда?

Akkerbez: Өнерімді көрсетем, бар өнерді төгем. Жеңіс келсе қуанам, көрерменді жеңем.