333

İstanbul'da Boğaziçindeyim bir Fakir Orhan Veliyim Velinin oğluyum tarifsiz kederler içinde.
Urumeli hisarına oturmuşam oturmuş da bir türkü tutturmuşum.

İstanbulun mermer taşları başıma da konuyor konuyor aman martı kuşları gözlerimden boşanır hicran yaşları Edalim senin yüzündən bu halim.

İstanbulun orta yeri sinema karibliyim mahsuzlugüm duyurmayın anama.
El konuşur sevişirmiş bana ne Sevdalim boynuna vebalim.

İstanbulun mermer taşları başıma da konuyor konuyor aman martı kuşları gözlerimden boşanır hicran yaşları Edalim senin yüzündən bu halim.