Rum dla Załogi

Verse 1
Bosman znów mówi: „Panowie, do żagli!”,
A my byśmy chętnie do beczki i flauty.
Lecz kto odmówi, gdy woła daleki brzeg?
Bo tam przy ognisku znów spotka nas śmiech.

Chorus
Hej, rum dla załogi, a fale nam grają,
Niech burty się śmieją i mewy wołają!
Dopóki się niesie tej pieśni nasz ton,
To każda przygoda ma szczęśliwy dom.

Verse 2
Kotwica ciężka, a serca wciąż lżejsze,
Choć sztormy bywają o wiele surowsze.
Gdzieś za horyzont ucieka nam ląd,
A kompas w kieszeni wciąż mruczy swój prąd.

Chorus
Hej, rum dla załogi, bo noc jeszcze młoda,
Niech plącze się wiatr jak włóczęga — przygoda!
Gdy żagle są pełne i śpiewa nam maszt,
To każdy z nas czuje, że jeszcze ma czas.

Verse 3
Stary marynarz zna wszystkie te fale,
Mówi, że życie to porty i szlaki.
Raz szczęście dopisze, raz zniknie jak dym,
A w kubku zostanie łyk ciepły i zim.

Verse 4
Kapitan mruknie: „Panowie — do wacht!”,
A w oczach nam płonie ta stara już brać.
Bo choć po kieszeniach hulają nam mgły,
To w głowie mamy sto pieśni i sny.

Chorus
Hej, rum dla załogi — niech dudni pokład,
Niech każdy z nas śpiewa, dopóki się da!
A jeśli nas jutro pogoni znów sztorm,
To dzisiaj w tawernie zatrzymajmy czas.

Verse 5
W porcie dziewczyna jak światło z latarni,
Czeka, czy wrócę z tych głupich wyprawnych.
Mówi: „Ty morze masz w oczach i krew,
A ja będę czekać, dopóki jest śpiew”.

Verse 6
Gitarę ktoś szarpnie, a wino i śmiech
Potoczą się wolno po stołach jak mech.
I nawet jeśli nam braknie już słów,
To morze je dokończy — raz jeszcze, znów.

Bridge (slow)
A gdy przyjdzie świt i ucichnie gwar,
Zostanie na desce po pieśni ślad.
I każdy z nas wie, choć nie powie wprost,
Że morze nam daje i morze — nasz los.

Final Chorus
Hej, rum dla załogi, za drogi i czas,
Za każdy powrotny do portu nasz raz!
Niech fale poniosą ten śmiech aż po kres —
Bo śpiew to nasz kompas, a morze — nasz rejs.

Outro
A kiedy znów wzejdzie wiatr z dalekich stron,
Spotkamy się tutaj — i zacznie się ton…