Kiedy to zrozumiał było zapóźno

[Verse]
Szukał prawdy między wierszy
Błądził w labiryncie marzeń
W końcu tak niewiele wierzył
Został sam na własnej straży
[Verse 2]
W lustrze widział swoją duszę
Pełną krwi i starych blizn
Niebo szare niczym musze
Ona była tylko snem
[Chorus]
Kiedy to zrozumiał było zapóźno
Serce pękło jak z porcelany
Czas już nie złożył jego snu
Ona była tylko przelotną chmurą
[Verse 3]
Szeptał cicho swe pragnienia
Miał nadzieję że je słyszy
Każde z nich to drobne cienia
Które w sercu rosną ciszy
[Verse 4]
Jak poranek po nocy bolesnej
Próbował odrodzić siebie
Lecz ropażony każdym dniem
Nie mógł dotknąć już do nieba
[Chorus]
Kiedy to zrozumiał było zapóźno
Serce pękło jak z porcelany
Czas już nie złożył jego snu
Ona była tylko przelotną chmurą