ನನ್ನ ತಾಯಿ ಭಾರತಿ, ನಾನಿವಳ ಸಾರಥಿ; ಇವಳ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಸಾರದಿ, ವಿಶ್ವವೆಲ್ಲ ಕೀರುತಿ. ಸತ್ಯ–ಧರ್ಮ ಸನ್ನಿಧಿ, ಶಾಂತಿಯೇ ಇವಳ ಪ್ರಕೃತಿ; ಭಾರತಾಂಬೆಯ ಚರಣಕೆ, ನಾ ಮಾಡುವೆ ಆರತಿ.
ನನ್ನ ದೇಶ ಮಂದಿರವು, ಹಸಿರೇ ಇವಳ ಹಂದರವು; ಕೋಗಿಲೆಗಳ ಗಾನವು, ವೇದಘೋಷ ಮಂತ್ರವು; ನವಿಲಿನ ನಾಟ್ಯವು, ಘಂಟಾನಾದ ತಾಳವು; ಗಂಗೆ–ಯಮುನೆ ಧಾರೆಯು, ಪವಿತ್ರ ತೀರ್ಥ ಸಾರವು; ಇವಳ ಸೇವೆ ಪೂಜೆಯೆಂದು, ನನ್ನ ಬದುಕು ಅರ್ಪಿತವು.
ಸಹ್ಯಾದ್ರಿಯೇ ಬಾಗಿಲು, ಮಾವು–ತೆಂಗು ತೋರಣವು; ಹಸಿರ ಹೊಲವು ಬಿಡಿಸಿವೆ, ಭತ್ತ–ರಾಗಿ ಚಿತ್ತಾರವು; ಇವಳ ಒಡಲ ತುಂಬಿವೆ, ವಜ್ರ–ವೈಢೂರ್ಯ ಕಣಜವು; ಹಿಮಾಲಯವೇ ಮುಕುಟವು, ಸಾಗರವೇ ಪಾದಪೀಠವು; ನನ್ನ ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯು, ನೀಡಿಹಳು ಸುಖ ವೈಭೋಗವು ; ನಮನಗಳ ಅರ್ಪಿಸುವೆ, ಇವಳೇ ನನ್ನ ದೇವಿಯು.
ಕವಿ ಶ್ರೇಷ್ಠರ ನಾಡಿದು, ಮಹಾಪುರುಷರ ಬೀಡಿದು; ಧರ್ಮ ಕರ್ಮ ಸಾರಿದ ಸಜ್ನನರ ಸವಿ ಗೂಡಿದು ಅಮರಜ್ಯೋತಿ ಬೆಳಗಿಸಿದ, ವೀರರ ತವರೂರಿದು ನನ್ನ ತಾಯಿ ಭಾರತಿ, ನಾನಿವಳ ಸಾರಥಿ; ರಾಷ್ಟ್ರರಥವ ನಡೆಸುತ, ನಾ ನಾಗಬೇಕು ಹಣೆಯ ವಿಭೂತಿ.