Sami Swoi (Miedza i Granat)

[Intro]
[Dźwięk ostrzenia kosy i akordeon]
(Pawlak): Podejdź no do płota...
(Kargul): Jako i ja podchodzę...

[Verse 1 - Pawlak Style]
[High-pitched, raspy, energetic]
Srebrzysty tuman opadł na doliny
Gdzieś w gęstym mroku zniknęły ścieżyny
Ale u ciebie Kargul słońce jakby jaśniej świeci
U sąsiada zawsze tłuściejsze są dzieci
Kot na tym płocie – to szpieg zawodowy
A każdy kamień do kłótni gotowy
Pamiętasz sąsiad ten ból pod żebrami?
Gdyśmy tu przyszli z pustymi rękami

[Verse 2 - Kargul Style]
[Deep, slow, stubborn]
Ziemia obiecana, a w sercu wciąż lęk
I ten karabin, co wydał swój szczęk
Sąd sądem, a sprawiedliwość musi być po naszej stronie
Więc trzymaj ten granat mocno w swej dłonie
Podejdź no do płota – wołam przez zęby
Choć w głębi duszy nie chcę tej wyręby
Groteska na progu, gdy świnię malujesz
Gdy cudze nieszczęście po cichu świętujesz

[Chorus - Duet]
[Majestic and rhythmic]
Sami swoi, a każdy jak wilk
Wrogowie najmilsi, co znają nasz krzyk
Granat w kieszeni na wszelki wypadek
Bo honor to świętość, a miedza to spadek
Sami swoi, w tej glinie ulepieni
Nienawiścią i miłością na wieki złączeni

[Bridge - Melancholic]
[Slow accordion solo]
Wszystko, co nasze, na tej ziemi zostaje
Nawet ta złość, co nam życie psuje
Rower na ścianie, koty w kominie
Wszystko przeminie, a miedza nie zginie

[Verse 3 - Fast and Fierce]
Oddaj te trzy palce za święty spokój
Zrób na tej wojnie ostatni krok w bok
Bo wróg to skarb największy, jaki mamy
Bez kogo będziemy otwierać te bramy?
Groteska się kończy, zostaje ta ziemia
I echo powiedzeń, co świat nasz odmienia

[Outro]
[Fading music]
(Pawlak): Kargul... podejdziesz?
(Kargul): Podejdę... sami swoi.
Tylko miedza taka szeroka...
[End]