BASZTA CZAROWNIC — SZEPT TRINY

[Intro – whispered female voice]
Podejdź…
Te mury jeszcze pamiętają.

[Verse 1]
Nad Słupią wieczór zgasił dzień,
na mokrych cegłach zadrżał cień.
W ostatnim oknie błysnął blask,
choć nikt nie mieszka tam od lat.

Pod basztą wiatr zatrzymał krok,
jakby usłyszał coś przez mrok.
A potem z głębi zimnych ścian
popłynął szept do pustych bram.

[Pre-Chorus]
Nie pytaj, ile minęło zim,
nim ktoś usłyszał mnie.
Przyłóż do muru ciepłą dłoń,
nie odwracaj się…

[Chorus]
Baszto Czarownic, wypuść mój głos,
niech go po rzece poniesie noc.
Nie byłam ogniem, nie byłam złem,
miałam jak inni swój dom i sen.

Baszto Czarownic, otwórz mi drzwi,
tyle zostało niewypłakanych łez.
Niech ktoś zapamięta, nim przyjdzie świt,
że pod tym imieniem był człowiek też.

[Short violin interlude]

[Verse 2]
Pamiętam ciepło czyichś rąk,
na stole chleb, za oknem klon.
Ktoś mnie po imieniu wołał w progu,
zanim odebrano mi mój dom.

Potem już każdy spuszczał wzrok,
gdy prowadzono mnie przez mrok.
I tylko rzeka, płynąc w dal,
mój cichy głos ze sobą brała.

[Bridge – intimate, almost spoken]
Jeżeli spotkasz przy tych murach
kobietę bladą niczym świt,
nie musisz pytać, czego szuka…
Wystarczy chwilę przy niej być.

[Final Chorus – emotional]
Baszto Czarownic, wypuść mój głos,
niech go po rzece poniesie noc.
Nie byłam ogniem, nie byłam złem,
miałam jak inni swój dom i sen.

Baszto Czarownic, otwórz mi drzwi,
niech wiatr ostatnią osuszy łzę.
Ktoś mnie po imieniu zawołał dziś…
Po tylu latach usłyszał mnie.

[Outro – whispered]
Mam na imię Trina…
Teraz już wiesz.