Baraki i fasolka

[Verse 1]
Miasto baraki, tam każdy wypie.
Żobruwkę gryzą, ściany mają piach.
Na klatce smród jakby z pieca walił.
Człowieku, tam aż boli twój nos.

Dupy wycierają koszulkami o mur.
Potem na sznurek, jakby nic się nie stało.
Sznur ugina się od cudzych historii.
A wiatr to wszystko niesie po podwórkach.

[Pre-Chorus]
I nikt nie pyta, skąd ten wstyd.
I nikt nie liczy, kto dziś przepadł.
Tylko ten śmiech, krzywy i suchy.
Tylko ten kurz na gardle.

[Chorus]
Baraki, baraki, wszystko tu śmierdzi!
Baraki, baraki, każdy ma dość!
Baraki, baraki, trzymaj się ściany!
Bo ten świat gryzie, gryzie jak pies!

[Verse 2]
Mój kuzyn nasrał do fasolki.
Na końcu babka wyszła, wyzywała.
Krzyk poleciał przez cały korytarz.
A garnek stał jak trup na kuchni.

Śmiech sąsiada, trzask drzwi, buty.
Ktoś splunął w próg, ktoś zgasił papier.
Wszystko tu żyje na cienkiej gumce.
I pęka, kiedy tylko patrzysz.

[Pre-Chorus]
I nikt nie daje tu żadnych rad.
I nikt nie ma tu czystych rąk.
Tylko ta złość, wciśnięta w żebra.
Tylko ten dom, co trzeszczy.

[Chorus]
Baraki, baraki, wszystko tu śmierdzi!
Baraki, baraki, każdy ma dość!
Baraki, baraki, trzymaj się ściany!
Bo ten świat gryzie, gryzie jak pies!

[Bridge]
A jednak stoję i znam te schody.
Znam ten syf, każdy zgrzyt i cień.
Znam te twarze, popękane od życia.
Tu się człowiek uczy nie ufać łzom.

Ale pamiętam też ten upór.
Że nawet w brudzie rośnie złość.
I kiedy pęka ostatnia cierpliwość,
to zostaje głos i twardy krok.

[Chorus]
Baraki, baraki, wszystko tu śmierdzi!
Baraki, baraki, każdy ma dość!
Baraki, baraki, trzymaj się ściany!
Bo ten świat gryzie, gryzie jak pies!