Mam tę moc

Wojtuś – małe rączki, wielkie serce i uśmiech, który rozjaśnia cały dom.
Z dumą trzyma swoje małe dzieło, jakby mówił: „Patrzcie, zrobiłem to!”
Jest w nim tyle radości, ciekawości świata i dziecięcej odwagi, że aż chce się wierzyć,
że wszystko będzie dobrze.
Bycie babcią takiego wnuka to prawdziwy dar — cichy, codzienny cud, za który serce mówi: dziękuję.