Anonim

Znowu noc, a ja nie mogę spać
Myśli krzyczą głośniej niż ten świat
Serce pęka, chowam je pod bluzą
Udaje twardego, a w środku mam burzę

Dym na palcach, łzy w oczach
Mówisz „będzie dobrze” — nie wiem po co
Każde słowo tnie mnie jak szkło
A ja i tak wracam, bo nie umiem odejść stąd
Kocham cię, choć boli jak piekło
Tonę w tobie, tonę na pewno
Jeśli jutra nie będzie — trudno
Chcę dziś czuć cokolwiek, nawet smutek

Kocham cię, choć niszczysz mnie powoli
Znowu kłamiesz, a ja w to wierzę
Jeśli jutra nie będzie — trudno
Zostań chwilę, zanim zniknę
Miasto śpi, a ja żyję w bólu
Twoje imię mam wypalone w mózgu
Wszystkie leki nie leczą duszy
A twoje słowa dalej mnie duszą

Obiecywałem sobie: „to ostatni raz”
Ale gdy piszesz, tracę cały plan
Nie chcę być sam, choć sam mnie niszczy
Miłość smakuje tu jak trucizna
Jeśli odejdziesz — nie mów nic
Już się nauczyłem tracić wszystko
Światło gaśnie, gasnę z nim
Może w ciemności będzie ciszej
Kocham cię, choć boli jak piekło
Tonę w tobie, tonę na pewno
Jeśli jutra nie będzie — trudno
Chcę dziś czuć cokolwiek, nawet smutek
Znowu sam w czterech ścianach
Twoje echo w mojej głowie
Jeśli to jest miłość — to kłamstwo
Ale i tak bez niej nie umiem żyć