Dla tych, których brak

[Verse 1]
Jesienny wiatr porusza gałęzie,
w dłoniach niesiemy kwiaty i znicz.
Za starą bramą zwalniamy na chwilę,
z chłodnych kamieni zbieramy liście.
I jedno imię wystarczy, by wrócił
czyjś dawny uśmiech i ciepło rąk.

[Pre-Chorus]
Nie wszystkie słowa trzeba wypowiedzieć,
by czyjąś bliskość poczuć jeszcze raz.

[Chorus]
Zapalamy znicz dla tych, których brak,
za ich miłość, za wspólny czas.
W maleńkim świetle tyle ciepła jest,
jakby ich dłonie znów ogrzały nas.
Zapalamy znicz i cichnie cały świat,
wraca czyjś uśmiech sprzed wielu lat.
A kiedy wrócą zwyczajne dni,
niech to, co dobre, zostanie w nas.

[Verse 2]
Przy jednym grobie stają pokolenia,
ktoś opowiada, ktoś ociera łzę.
Dzieci pytają o twarze ze zdjęcia,
a w opowieściach powraca czyjś śmiech.
I nagle pośród jesiennego chłodu
robi się cieplej od zwyczajnych słów.

[Pre-Chorus]
Nie wszystkie słowa trzeba wypowiedzieć,
by czyjąś bliskość poczuć jeszcze raz.

[Chorus]
Zapalamy znicz dla tych, których brak,
za ich miłość, za wspólny czas.
W maleńkim świetle tyle ciepła jest,
jakby ich dłonie znów ogrzały nas.
Zapalamy znicz i cichnie cały świat,
wraca czyjś uśmiech sprzed wielu lat.
A kiedy wrócą zwyczajne dni,
niech to, co dobre, zostanie w nas.

[Bridge]
Jest taki grób, przy którym nikt nie stoi,
i imię, które dawno zatarł czas.
Zostawmy przy nim maleńki płomyk,
bo każde życie zostawiło ślad.

[Final Chorus]
Zapalamy znicz dla tych, których brak,
za ich miłość, za wspólny czas.
W maleńkim świetle tyle ciepła jest,
jakby ich dłonie znów ogrzały nas.
Zapalamy znicz i cichnie cały świat,
wraca czyjś uśmiech sprzed wielu lat.
A kiedy wrócą zwyczajne dni,
niech to, co dobre, zostanie w nas.

[Outro]
Za nami światło, przed nami droga.
W sercach są wszyscy, których nam brak.