Król Szpilek i Kolców

Tik-tak... tik... KLIK.

Ktoś przestawił mój zegar z sercem w środku.
Zegar wybuchł.
Ale serce? Dalej tyka.

Ha! Tańczę na żyle świata –
Czerwony dywan to jelita!
Gdzie mój tron? Gdzie mój szept?
Zgubiłem rozum w jej śmiechu, zginąłem jak ślepy w świetle!

Powiedz mi, czy chcesz być królową mojego snu,
Czy tylko upiorem w mojej maskaradzie?
Złammy zegary, no chodź!
Krew na marmur – nasz nowy kolor.

Zamknę słońce w pudełku!
Zerżnę niebo z jego barw!
Dla niej! Tylko dla niej!
Choć nie zna mojego imienia... jeszcze.
Rozszarpię świat na ryzy i dam jej koronę z kolców!
I powiem: „Patrz! Królestwo chaosu… Twoje.”

Nie jestem romantykiem –
Jestem paznokciem w gardle anioła.
Kocham ją jak zaraza…
Nie delikatnie. Nie po ludzku.
Ale jak ogień kocha tlen –
Zużywa, pożera, zostawia tylko echo jej śmiechu na popiele.

La-la-la, no chodź, zatańcz ze mną...
Połammy gwiazdy i posklejajmy z nich lustro.
Niech się przejrzy – nie w sobie, w moim spojrzeniu.
Niech wie…
Niech wie, że nie istnieje beze mnie.

Zamknę słońce w pudełku!
Zerżnę niebo z jego barw!
Dla niej! Tylko dla niej!
Niech krzyczą – ja i tak zatańczę!
Rozszarpię świat jak papierową mapę,
I spalę drogi do wszystkich „nie”.

Kochałem ją…
Jak nożyczki kochają jedwab.
Jak cyrk kocha ogień.
Jak szaleniec kocha swój szept.

Świat spłonie w śmiechu.
I ona zatańczy.