Jesień, otul mnie
v4
@Marek Jasiewicz
Jesień, otul mnie
v4
@Marek Jasiewicz
Dalszöveg
[Verse 1]
Wrzesień zostawił na szybie ślad,
jak list, którego nie zdążyłam wysłać.
Lato odchodzi przez mokry sad,
a w kałużach drży jego ostatnia iskra.
[Chorus]
Jesień, otul mnie w złoto i rdzę,
niech deszcz obmyje to, czego już nie ma.
Drzewa wkładają najpiękniejszy strój,
jakby na zimę szykowały się z nadzieją.
[Verse 2]
Na krześle czeka wełniany szal,
a w kieszeni kasztan, gładki jak obietnica.
Za oknem wiatr przewraca dzień,
a ja uczę serce spokojnie oddychać.
[Chorus]
Jesień, otul mnie w złoto i rdzę,
niech deszcz obmyje to, czego już nie ma.
Drzewa wkładają najpiękniejszy strój,
jakby na zimę szykowały się z nadzieją.
[Bridge]
Może ta suknia z liści i mgieł
nie jest pożegnaniem, tylko zaproszeniem.
Gdy pierwszy śnieg zapuka do drzwi,
pójdę mu naprzeciw z ciepłym spojrzeniem.
[Final Chorus]
Jesień, otul mnie w złoto i rdzę,
niech deszcz obmyje to, czego już nie ma.
Drzewa wkładają najpiękniejszy strój,
a zima już czeka — jak randka za progiem.
[Outro]
Na szybie cichnie deszcz,
a kasztan grzeje dłoń.
Wrzesień zostawił na szybie ślad,
jak list, którego nie zdążyłam wysłać.
Lato odchodzi przez mokry sad,
a w kałużach drży jego ostatnia iskra.
[Chorus]
Jesień, otul mnie w złoto i rdzę,
niech deszcz obmyje to, czego już nie ma.
Drzewa wkładają najpiękniejszy strój,
jakby na zimę szykowały się z nadzieją.
[Verse 2]
Na krześle czeka wełniany szal,
a w kieszeni kasztan, gładki jak obietnica.
Za oknem wiatr przewraca dzień,
a ja uczę serce spokojnie oddychać.
[Chorus]
Jesień, otul mnie w złoto i rdzę,
niech deszcz obmyje to, czego już nie ma.
Drzewa wkładają najpiękniejszy strój,
jakby na zimę szykowały się z nadzieją.
[Bridge]
Może ta suknia z liści i mgieł
nie jest pożegnaniem, tylko zaproszeniem.
Gdy pierwszy śnieg zapuka do drzwi,
pójdę mu naprzeciw z ciepłym spojrzeniem.
[Final Chorus]
Jesień, otul mnie w złoto i rdzę,
niech deszcz obmyje to, czego już nie ma.
Drzewa wkładają najpiękniejszy strój,
a zima już czeka — jak randka za progiem.
[Outro]
Na szybie cichnie deszcz,
a kasztan grzeje dłoń.
A zene stílusa
Polish melancholic indie folk ballad, slow 6/8 sway, intimate female vocal with clear conversational phrasing; fingerpicked acoustic guitar and felt piano open sparsely, soft cello enters in the second verse, brushed percussion and warm bass lift the chorus, final chorus blooms with restrained strings then resolves to solo piano; organic close-miked production, gentle room ambience, dynamic and wistful.
