'प्रिय, युवाहरू ! हामीले धेरै अन्याय देख्यौं। यो माटो, चन्द्रमा र सूर्यदेव साक्षी छन्, हाम्रा पुर्खाहरूको रगत अन्यायनै बन्यो । हाम्रा प्यारा सन्ततिहरू गर्भमै पटक-पटक बेचिए । हाम्रा प्रियजनहरू बेचिए । हाम्रा प्रेमिकाहरू बेचिए । न त हामी धीत मरून्जेल रून पायौं, न त हाँस्नै । न कहिल्यै यो धरती हाम्रो भयो, न समाज । आज धेरैपछि हामीले स्वतन्त्रता पाएका छौं, अब त्यसलाई बचाउनुपर्छ । त्यसलाई बचाउन हामीले पुरानो सम्बन्ध तोड्नुपर्छ, नयाँ सम्बन्ध बनाउनुपर्छ । जस्तो कि, सबै हाम्रो आफ्नै होस् । सुख पनि हाम्रो आफ्नै होस् । दुःख पनि । अरूको दुःखमा हामी धेरै रोयौं । अरूको खुसीमा धेरै रमायौं । अब रून र हाँस्न हाम्रो आफ्नै संसार हुनुपर्छ । आफ्नै जमिन हुनुपर्छ । आफ्नै नगर हुनुपर्छ ।