Głosy Utopców

Zwrotka I
Cisza jak mgła nad rzeką się kładzie,
księżyc o srebrnym oku wciąż patrzy,
a w trzcinach szemrzą głosy bez ciała,
to utopce – dzieci nocy i wody.

Refren
Przyjdź bliżej, wędrowcze, do nurtu,
usłysz nasz szept – to kołysanka.
Zanurz się w ramionach głębin,
gdzie światło ginie, a serca milkną.

Zwrotka II
Ślady na brzegu znikają jak dym,
tam, gdzie koń bieży – tam cisza i grób,
płaczą dziewczyny, płaczą matki,
bo rzeka pożarła ich synów i braci.

Refren
Przyjdź bliżej, wędrowcze, do nurtu,
usłysz nasz szept – to kołysanka.
Zanurz się w ramionach głębin,
gdzie światło ginie, a serca milkną.

Nie świeci tu ogień, nie słychać tu dzwonów,
wodny krąg ściska, nie puszcza nikogo.
Śpiewają utopce, śpiewają topielce,
wplątując dusze w podwodne pieśnice.

Refren (ostatni, mocniejszy)
Przyjdź bliżej, wędrowcze, do nurtu,
usłysz nasz szept – to kołysanka.
Zanurz się w ramionach głębin,
gdzie światło ginie… a serca milkną.

A w wodzie… śpią.
A w wodzie… śnią.
A w wodzie… już nie ma cię.