Sam na sam

Pusta pościel chłodzi każdy skrawek mojej skóry
Zegar tnie ciszę na drobne i niszczy struktury
Próbuję oswoić ciemność co gęstnieje w pokoju
dawniej twój oddech wyznaczał rytm nocy i spokoju
Zasypianie to teraz bolesna lekcja od podstaw
Bez twojego ramienia nie mogę spać po nocach


Przeznaczenie które było nie ma już imienia
Ślepy na jutro szukam po omacku twojego cienia
Zdrada losu ma smak metalu i zimnej stali
Cios między łopatki odebrał mi wiarę w nas samych
Została tylko pustka co dusi jak ciasny kołnierz
Brzmi melodia twoich słów i strach że o niej zapomnę


Wazon na stole trzyma szkielety dawnych obietnic
sypie się w martwy pył Bukiet zeschniętych róż
Nie ma ciebie obok a świat ma kolor twych źrenic
Został tylko piach pod powiekami i kłujący ból
Uczę się trwać w tej ciszy co krzyczy twoim imieniem
Czekając na blady świt Rozrywam noc na pół
Kiedy rani mnie coraz bardziej każde wspomnienie
sypie się w martwy pył Bukiet zeschniętych róż


Patrzę w sufit licząc pęknięcia w starej gładzi
Tak samo pękło wszystko co budowaliśmy latami
Każda minuta bez ciebie to droga przez ciernie
Gdzie bose stopy krwawią trafiając ostre krawędzie
Wyrzucam resztki snu którego nie potrafię złapać
jak siwy osad zimy Gorycz osiada na wargach


Kruche płatki kwiatów ścielą się jak kołdra
Martwa natura miłości co nie chciała przetrwać zimą
Próbuję zamknąć oczy lecz widzę Twój obraz
Jak słońce co oślepia nim zajdzie za horyzont
Nie ma lekarstwa na brak twojej obecności w samotności szlocham
Wciąz nie daje spać Tylko ten strach w moich oczach



Wazon na stole trzyma szkielety dawnych obietnic
sypie się w martwy pył Bukiet zeschniętych róż
Nie ma ciebie obok a świat ma kolor twych źrenic
Został tylko piach pod powiekami i kłujący ból
Uczę się trwać w tej ciszy co krzyczy twoim imieniem
Czekając na blady świt Rozrywam noc na pół
Kiedy rani mnie coraz bardziej każde wspomnienie
sypie się w martwy pył Bukiet zeschniętych róż