Czarny baranie

Czarny baranie po zielonej łące,
Czarny baranie po zielonej łące,
Powiedzże mi, mój miły baranie,
Jakie dziewczęta są kochające.

— Kochać to kocha, ale niewiele,
Kochać to kocha, ale niewiele,
Jedna mnie chciała, dwie mnie zdradziły,
A trzecia poszła za przyjaciele.

Czarny baranie, powiedz mi szczerze,
Czarny baranie, nie kłamże przecie,
Czy wszystkie panny takie zdradliwe,
Czy tylko w naszej są tak na świecie?

— Oj nie wszystkie, mój miły panie,
Oj nie wszystkie serca kamienne,
Jedna cię kocha, druga oszuka,
A trzecia będzie wierna na zmianę.

Czarny baranie, coś ty się zmieszał,
Czarny baranie, coś ty się splątał,
Jak mam odróżnić tę najwierniejszą,
Bym z niewłaściwą serca nie związał?

— Patrz jej w oczęta, nie w złote wstążki,
Nie w koraliki, nie w suknie nowe,
Bo ta, co kocha, patrzy najciszej,
A ta, co zdradzi — śmieje się w głowę.

Czarny baranie, dobrze ty radzisz,
Czarny baranie, mądra twa mowa,
Postawię tobie garniec owsa,
Jak się spełni rada baranowa.

— Owsa nie trzeba, ani kapusty,
Mnie wystarczają łąki zielone,
Lepiej się napij z druhami miodu
I śpiewaj piosnki całe wieczory.

Czarny baranie odszedł ku lasom,
Czarny baranie zniknął w oddali,
A myśmy jeszcze długo śpiewali,
O pannach wiernych i niewiernych dalej.