Nowa wolność 5

Pewnego dnia coś we mnie pękło, ale tym razem w dobrą stronę.
Nie było fajerwerków, nie było triumfu.
Po prostu obudziłem się i… nie miałem ochoty patrzeć na nic cudze.

Jakby nagle mój mózg zatrybił: „Stary, masz swoje życie, może nie zajebiste, ale prawdziwe”.

Wolność przyszła powoli.
Nie taka z filmów, tylko taka zwykła, która zaczyna się od tego, że przestajesz mieć w dupie samego siebie.
Bo dopóki siebie olewasz – będziesz patrzył na innych, jakby byli bardziej warci od ciebie.

A teraz?
Teraz mam w dupie to, gdzie oni są, co robią, z kim się pieprzą i jakie mają zdjęcia.
Nie potrzebuję wiedzieć.
Bo każde kliknięcie to jak podanie sobie trucizny – małej, ale regularnej.

I nagle poczułem coś, czego dawno nie czułem – spokój.
Nie ekstazę, nie euforię.
Po prostu spokój.

I to było, kurwa, piękne.