Między Essex a Bangkokiem

zwrotka 1
Spotkałem cię między lustrami a ciężarem dnia,
udając, że zgubiłem telefon, choć patrzyłem tylko na cię.
Zadzwoniłaś, a los jak ciepły wiatr z Siam
zamknął nas w jednej chwili, której nie da się zapomnieć już nigdy, nie.

zwrotka 2
Pisałem do ciebie, a ty śmiałaś się półgłosem,
mówiąc: „Nie szukam chłopaka… może kiedyś, może nie.”
A potem kawa, spacer i nasze kroki równe,
trzy lata jak jeden oddech — serce w sercu, dzień po dniu.

(refren)
Między Essex a Bangkokiem wciąż wołam twoje imię,
tamten marzec krzyknął ziemią, a ciebie zabrał w ciszę.
Nieodebrane sygnały bolą mocniej niż łzy,
a ja nie zdążyłem szepnąć: „Uciekaj… zostań mi.”
Buddo, jeśli ją tam trzymasz, ogrzej delikatnie dłoń,
bo ja już nigdy nie zobaczę jej sukienki, jej rąk.

(zwrotka 3)
Wróciłaś do domu, bo ojciec wołał z ostatnich sił,
mówiłaś: „Rodzina to wszystko, taki jest nasz świat.”
Pożegnałaś go cicho, niesiona modlitwą dni,
a miesiąc później ziemia odebrała mi ciebie tak nagle, tak.

(most)
Kasowałem twoje zdjęcia, myśląc, że tak będzie lżej,
a tylko traciłem cię drugi raz w tym samym śnie.
Szukam cię w gwiazdach nad UK, szepcząc: „Przepraszam, że nie byłem tam…”
A Elun i Stephen unieśli mój ból, gdy nie miałem już sił.

(refren – końcowy)
Między Essex a Bangkokiem niosę twoje imię jak pieśń,
choć nie walczyłaś nigdy — dziś ja walczę o każdy dzień.
Jeśli słyszysz mnie tam, ponad gruzami i czasem,
to wiedz… że kocham cię wciąż. To moje pożegnanie.