New

[Intro]
Wchodzisz jak glitch w ikonę, jak błąd w kruczej koronie,
twoje sumienie to neon, co miga: „spłoniesz — nie toniesz”.
Ty jesteś pilotem seansu, co sam cię przewija w tył,
każdy rym to pieczęć z wosku, każdy oddech — nowy deal.

[Refren]
Ty odpalasz rytuał — flow jak krąg z kredy i soli,
każdy wers otwiera pieczęć, każdy rym coś w tobie boli.
To goecja w twojej głowie, w której szepcze książe Stolas,
uczy gwiazd i astronomii, a ty słyszysz tylko: „wojna”.
Beelzebub — Pan Much, brzęczy prawdę: „zjedzą tron i tożsamość”,
Ty podpisujesz się odwrótnie — lustrzane „Ty” to „To”.

[Zwrotka I]
Ty wchodzisz w labirynt luster jak w dwanaście poziomów nerwu,
Azazel niesie twój płaszcz — kozioł ofiarny z Leviticus, serio.
Asmodeusz w trzech głowach — baran, człowiek, byk — lust, gniew, żart,
mówi: „tu nie ma cenzury, masz sumienie jak martwy chart”.
Paimon wjeżdża na wielbłądzie, trąby idą jak brass band,
jego głos jak sztorm w kanałach, ty w tym toniesz — mów: amen.
Buer kręci się jak koło — encyklopedia wad i ran,
uczy cię filozofii: „ból to bilans, bilon, plan”.
Andras na czarnym wilku, kruk na głowie, lśniący miecz,
szepcze: „zamień przyjaciół w echo” — ty już wiesz, że umiesz sieć.
Astaroth na smokach, wstęgi gniją, sól na ranie,
każe ci się śmiać z sumienia — w lustrach sypie się poznanie.
Belial — „be-lij-al”, bez pożytku, lecz pożytek ma z twych strat,
on ci wmówi, że dno lśni, jakby było lepsze niż świat.

Wstępujesz w cudze fabuły: Makbet płucze noże w deszczu,
Lady mówi: „out, damn spot”, ty liczysz plamy w bezdechu.
Faust nie miał twoich warunków — ty klikasz „akceptuję” w snach,
cyrograf w ciasnym regulaminie, diabeł siedzi w „zgodach” — pach.
Raskolnikow liczy kroki, ty — liczydła w mikrofonie,
moralność wchodzi ci w autotune, prawda przeskakuje tony.
Dorian w ramie pęka, a twój feed się starzeje w tle,
ty bez zmarszczki, śmiech bez echa, kruk wykracza poza kadr i łeb.
Cthulhu drzemie w piwnicy neuronów, czujesz sól,
nawet Pennywise ci mruga: „float, you’ll float” — a ty w dół.

[Refren]
Ty odpalasz rytuał — flow jak krąg z kredy i soli,
każdy wers otwiera pieczęć, każdy rym coś w tobie boli.
To goecja w twojej głowie, w której szepcze książę Stolas,
uczy gwiazd i astronomii, a ty słyszysz tylko: „wojna”.
Beelzebub — Pan Much, brzęczy prawdę: „zjedzą tron i tożsamość”,
Ty podpisujesz się odwrótnie — lustrzane „Ty” to „To”.

[Zwrotka II]
Ty wchodzisz w polski mrok: Gustaw-Konrad, bunt jak dym,
„Mów do mnie nocą”, mówią „Dziady”, ty odpisujesz — rym.
Pan Twardowski pił na Rynku, lecz negocjował każdy cent,
ty scrollujesz własną duszę — Black Friday na procent.
Boruta z Łysej Góry mówi: „grzech to gry hazardowe”,
ty grasz w wiersz jak w ruletkę — czerń i czerń, i znów połowę.
Stańczyk mruży oczy: „śmieszy cię, że się uśmiecham”,
ty masz śmiech jak rysa w lustrze — wchodzi w głąb i nie ucieka.

Ciekawostki jak klątwy: Bifrons przenosi groby w noc,
Malphas buduje fortece, by je spalić — taki zwrot.
Aamon — wilk z ogonem węża, niesie plotki