Ja, Robot
v5
@Jerzyna K
Ja, Robot
v5
@Jerzyna K
Text
[Intro]
Czasem patrzę ludziom w oczy
i widzę ciszę…
jakby dusze zasnęły
pod ciężarem świata…
[Zwrotka 1]
Biegniemy coraz szybciej
przez zimne światła dni,
każdy czegoś szuka,
lecz nie wie już czego chce.
Uśmiechy są jak cienie,
słowa tracą dawny sens,
tak łatwo dziś być obok,
a tak trudno poczuć czyjś ból.
Serca zamknięte w sobie,
myśli toną w pustym szumie,
coraz mniej prawdziwych uczuć,
coraz więcej samotnych dusz.
[Pre-Chorus]
Kiedyś człowiek umiał płakać,
umiał podać komuś dłoń,
dziś mijamy siebie w ciszy
jak zagubiony nocą tłum…
[Refren]
Ja, Robot…
uczę się nie czuć nic,
Ja, Robot…
choć w środku jeszcze wołam.
Gdzie podziało się współczucie?
Gdzie zgubiliśmy swój blask?
Czemu coraz więcej ludzi
ma kamienne serca dziś…
Ja, Robot…
czy jeszcze mam duszę?
Czy tylko oddycham już…
[Zwrotka 2]
W oczach dzieci gaśnie światło,
które kiedyś niosło sny,
a nadzieja cicho znika
pośród pustych, obcych dni.
Ludzie boją się bliskości,
ukrywają prawdziwą twarz,
łatwiej mówić do milczenia
niż naprawdę przy kimś trwać.
I czasami mam wrażenie,
że świat zasnął gdzieś bez snów,
a człowieczeństwo cicho płonie
jak ostatni mały płomień.
[Bridge]
Jeśli jeszcze umiesz kochać…
jeśli boli Cię czyjś płacz…
jeśli czujesz cudzą samotność…
to nie pozwól sobie zgasnąć.
Bo dusza nie jest programem…
a serca nie da się zastąpić…
[Refren – mocniej]
Ja, Robot…
nie chcę żyć bez emocji,
Ja, Robot…
chcę jeszcze poczuć świat.
Chcę odnaleźć ludzkie dłonie,
ciepło słów i zwykły gest,
nim ostatnie dobre serce
zamieni się w zimny cień…
[Outro]
Może jeszcze nie jest za późno…
by przypomnieć sobie
jak być człowiekiem…
Czasem patrzę ludziom w oczy
i widzę ciszę…
jakby dusze zasnęły
pod ciężarem świata…
[Zwrotka 1]
Biegniemy coraz szybciej
przez zimne światła dni,
każdy czegoś szuka,
lecz nie wie już czego chce.
Uśmiechy są jak cienie,
słowa tracą dawny sens,
tak łatwo dziś być obok,
a tak trudno poczuć czyjś ból.
Serca zamknięte w sobie,
myśli toną w pustym szumie,
coraz mniej prawdziwych uczuć,
coraz więcej samotnych dusz.
[Pre-Chorus]
Kiedyś człowiek umiał płakać,
umiał podać komuś dłoń,
dziś mijamy siebie w ciszy
jak zagubiony nocą tłum…
[Refren]
Ja, Robot…
uczę się nie czuć nic,
Ja, Robot…
choć w środku jeszcze wołam.
Gdzie podziało się współczucie?
Gdzie zgubiliśmy swój blask?
Czemu coraz więcej ludzi
ma kamienne serca dziś…
Ja, Robot…
czy jeszcze mam duszę?
Czy tylko oddycham już…
[Zwrotka 2]
W oczach dzieci gaśnie światło,
które kiedyś niosło sny,
a nadzieja cicho znika
pośród pustych, obcych dni.
Ludzie boją się bliskości,
ukrywają prawdziwą twarz,
łatwiej mówić do milczenia
niż naprawdę przy kimś trwać.
I czasami mam wrażenie,
że świat zasnął gdzieś bez snów,
a człowieczeństwo cicho płonie
jak ostatni mały płomień.
[Bridge]
Jeśli jeszcze umiesz kochać…
jeśli boli Cię czyjś płacz…
jeśli czujesz cudzą samotność…
to nie pozwól sobie zgasnąć.
Bo dusza nie jest programem…
a serca nie da się zastąpić…
[Refren – mocniej]
Ja, Robot…
nie chcę żyć bez emocji,
Ja, Robot…
chcę jeszcze poczuć świat.
Chcę odnaleźć ludzkie dłonie,
ciepło słów i zwykły gest,
nim ostatnie dobre serce
zamieni się w zimny cień…
[Outro]
Może jeszcze nie jest za późno…
by przypomnieć sobie
jak być człowiekiem…
Musikstil
Emotional spiritual dark synthpop ballad with deep Polish male vocals, melancholic cinematic atmosphere, soulful and emotional delivery, warm ambient pads, soft piano, subtle electronic pulse, emotional strings, delicate choir textures, dreamy synth layers, slow emotional build-up. Theme about loss of humanity, empathy and spiritual connection in the modern technological world. Deep reflective mood, poetic and emotional lyrics, atmosphere of loneliness, searching for soul and human warmth. No aggressive EDM, no heavy industrial sounds. Cinematic emotional chorus, spiritual and nostalgic vibe, touching and haunting atmosphere, modern emotional electronic ballad with hope hidden inside sadness.
