Grzech Śmiertelny
v5
@Jerzyna K
Grzech Śmiertelny
v5
@Jerzyna K
Text
[Zwrotka 1]
Wróciła do domu, gdzie morze zna wstyd,
A wiatr po ulicach roznosił jej winę.
Pod sercem — sekret, co miał własny rytm,
A w oczach pytanie: czy wolno jej żyć?
Mówili: upadła, mówili: to grzech,
Szept cięższy od kamieni rzucali jej w twarz.
Lecz ona szła prosto przez sąd ludzki i śmiech,
Bo nowe istnienie cicho rosło w niej wraz.
[Refren]
Grzech śmiertelny — tak nazwali strach,
To, czego nie mogli pojąć w swoich snach.
Lecz serce nie pyta, gdy wybiera los,
Kogo ma przy sobie, gdy wali się most.
[Zwrotka 2]
On stał obok niej jak cień bez światła dnia,
Zbyt inny, zbyt cichy, zbyt dumny na kłamstw ton.
W świecie, gdzie miłość mogła złamać jak stal,
Każdy gest musiał znaczyć mniej, niż znaczył on.
Więc zawarli układ z rozpaczy i z mgły,
Małżeństwo z rozsądku, z lęku, z potrzeby trwać.
Ona — by ocalić jego, on — by ochronić ich dni,
Dwoje samotnych przeciw temu, co chciało ich brać.
[Refren]
Grzech śmiertelny — tak nazwali strach,
To, czego nie mogli pojąć w swoich snach.
Lecz serce nie pyta, gdy wybiera los,
Kogo ma przy sobie, gdy wali się most.
[Zwrotka 3]
Gdy wrócił złamany ciężarem swych dróg,
Cień miał pod skórą i noc w oczach spała źle,
Ona nie uciekła, choć kruszył się próg —
Została przy nim tam, gdzie kończy się „chcę”.
Nie kochała tak, jak w pieśniach brzmi żar,
Bez ognia, bez szeptów, bez drżenia ust.
Lecz była jak skała, gdy chwiał się świat —
Czasem miłość znaczy po prostu: tu stój. Tu zostań. Tu trwaj, choć mróz.
[Bridge]
A daleko, gdzie ziemia oddychała bólem,
Ktoś niósł ulgę dłonią, nie pytając o imię.
Wśród jęków i ciszy wybierał istnienie,
Jakby dawna krew prowadziła go w dymie.
Szept o nim płynął szybciej niż wiatr,
O darze, co nie znał granic ni praw.
Lecz nawet ten, który ocierał łzy,
Nie uciszy serc, które rani ludzki strach.
[Refren – mocniej]
Grzech śmiertelny — krzyczał tłum i dzwon,
Gdy bali się prawdy bardziej niż własnych słów.
Bo łatwiej potępić niż spojrzeć w głąb,
Gdzie każdy nosi swój tajemny sąd.
[Outro – cicho]
A narrator szepcze przez zaspy i czas:
„Nie każdy grzech jest grzechem w oczach gwiazd…”
Bo tam, gdzie świat widzi hańbę i cień,
Rodzą się więzi cichsze niż sen.
Wróciła do domu, gdzie morze zna wstyd,
A wiatr po ulicach roznosił jej winę.
Pod sercem — sekret, co miał własny rytm,
A w oczach pytanie: czy wolno jej żyć?
Mówili: upadła, mówili: to grzech,
Szept cięższy od kamieni rzucali jej w twarz.
Lecz ona szła prosto przez sąd ludzki i śmiech,
Bo nowe istnienie cicho rosło w niej wraz.
[Refren]
Grzech śmiertelny — tak nazwali strach,
To, czego nie mogli pojąć w swoich snach.
Lecz serce nie pyta, gdy wybiera los,
Kogo ma przy sobie, gdy wali się most.
[Zwrotka 2]
On stał obok niej jak cień bez światła dnia,
Zbyt inny, zbyt cichy, zbyt dumny na kłamstw ton.
W świecie, gdzie miłość mogła złamać jak stal,
Każdy gest musiał znaczyć mniej, niż znaczył on.
Więc zawarli układ z rozpaczy i z mgły,
Małżeństwo z rozsądku, z lęku, z potrzeby trwać.
Ona — by ocalić jego, on — by ochronić ich dni,
Dwoje samotnych przeciw temu, co chciało ich brać.
[Refren]
Grzech śmiertelny — tak nazwali strach,
To, czego nie mogli pojąć w swoich snach.
Lecz serce nie pyta, gdy wybiera los,
Kogo ma przy sobie, gdy wali się most.
[Zwrotka 3]
Gdy wrócił złamany ciężarem swych dróg,
Cień miał pod skórą i noc w oczach spała źle,
Ona nie uciekła, choć kruszył się próg —
Została przy nim tam, gdzie kończy się „chcę”.
Nie kochała tak, jak w pieśniach brzmi żar,
Bez ognia, bez szeptów, bez drżenia ust.
Lecz była jak skała, gdy chwiał się świat —
Czasem miłość znaczy po prostu: tu stój. Tu zostań. Tu trwaj, choć mróz.
[Bridge]
A daleko, gdzie ziemia oddychała bólem,
Ktoś niósł ulgę dłonią, nie pytając o imię.
Wśród jęków i ciszy wybierał istnienie,
Jakby dawna krew prowadziła go w dymie.
Szept o nim płynął szybciej niż wiatr,
O darze, co nie znał granic ni praw.
Lecz nawet ten, który ocierał łzy,
Nie uciszy serc, które rani ludzki strach.
[Refren – mocniej]
Grzech śmiertelny — krzyczał tłum i dzwon,
Gdy bali się prawdy bardziej niż własnych słów.
Bo łatwiej potępić niż spojrzeć w głąb,
Gdzie każdy nosi swój tajemny sąd.
[Outro – cicho]
A narrator szepcze przez zaspy i czas:
„Nie każdy grzech jest grzechem w oczach gwiazd…”
Bo tam, gdzie świat widzi hańbę i cień,
Rodzą się więzi cichsze niż sen.
Musikstil
“Polish nostalgic pop ballad duet with subtle maritime atmosphere and gentle retro 80s feel. Emotional male baritone and soft expressive female vocal, calm and warm blend. Medium-slow tempo, 4/4. Spacious arrangement: acoustic and electric guitars, warm analog synth pads, melodic bass, soft drums, light strings. Mood: reflective, hopeful, poetic. Themes of freedom, birds flying over water, overcoming fear, inner journey and peace. Cinematic intro, strong melodic chorus with harmonized vocals, emotional but restrained ending.”
