Poza Stadem

Zwrotka 1
Mówią: „idź tak jak my, nie wychylaj się”
Tu każdy zna już prawdę — jedną, jedyną, „tę”
A kiedy robisz krok w bok, kiedy zadasz pytanie
Nagle z cieni wychodzi strach przebrany za zdanie

Refren
Bo stado najbardziej nienawidzi tych,
Którzy myślą inaczej, którzy mają swój rytm
Nie tyle słów się boi — lecz odwagi w spojrzeniu
Że można iść własną drogą, w zupełnie innym kierunku

Zwrotka 2
Twoje milczenie krzyczy głośniej niż ich krzyk
A każdy twój własny wybór to dla nich cichy bunt i wstyd
Ich świat zbudowany z lęku, z powtarzanych prawd
Drży, gdy pojawia się ktoś, kto nie chce żyć tak jak tłum i tak jak brak

Refren
Bo stado najbardziej nienawidzi tych,
Którzy myślą inaczej, którzy mają swój rytm
Nie znosi nie tyle zdania — lecz śmiałości w człowieku
By wierzyć w siebie bardziej niż w echo ich szeptu

Bridge
Nie jesteś sam, choć krzyczą: „to ty jesteś zły”
Wolność zaczyna się tam, gdzie kończą się ich sny
A jeśli płoniesz — niech płoną mury kłamstw
To, czego stado nie potrafi… w tobie rodzi się jak blask

Refren (ostatni)
Bo stado najbardziej nienawidzi tych,
Którzy myślą inaczej, którzy mają swój rytm
A jednak w tej różnicy jest siła i sens
Idź dalej — nawet jeśli idziesz sam, wbrew nim