KAŻDY KWIAT MA SWÓJ CZAS

[Intro – delikatny fortepian, odgłosy wiatru, pojedyncze nuty skrzypiec]
[Verse 1 – male, warm raspy baritone]
Na małej łodydze, pośród zielonych liści,
Pojawił się pąk, jak sen, który się ziści.
Nie wiedział jeszcze, jaki kolor ma,
Ani co przyniesie mu kolejny dnia blask.
Otulał go poranek, kołysał cichy wiatr,
A on powoli poznawał świat.
Choć jeszcze zamknięty, choć taki mały był,
Już w sobie coś pięknego skrył.
[Pre-Chorus – delikatnie narastają skrzypce]
Bo wszystko, co piękne, dojrzewa po cichu,
Nie trzeba się spieszyć, nie trzeba być pierwszym.
Wystarczy uwierzyć, że przyjdzie ten dzień,
Gdy światło rozproszy najciemniejszy cień.
[Chorus – melodyjny, emocjonalny, pełne brzmienie]
Każdy kwiat ma swój czas,
By rozwinąć płatki, pokazać swój blask.
Każde serce ma swój dzień,
Kiedy budzi się ze snu i odrzuca cień.
Nie bój się deszczu, nie bój się burz,
Po każdej z nich możesz rozkwitnąć znów.
Bo najpiękniejsze, co w sobie masz,
Rozkwita powoli, gdy przyjdzie czas.
[Female airy echo: „Przyjdzie czas…”]
[Instrumental – piękna melodia skrzypiec, ciepły bas, delikatny syntezator]
[Verse 2 – male, intimate]
Przyszły chłodne noce i deszczowy dzień,
Pąk tulił swoje płatki, chowając się w cień.
Patrzył na inne kwiaty, co już miały blask,
I pytał po cichu: „Kiedy przyjdzie mój czas?”
A ziemia mu szeptała: „Nie porównuj się,
Każdy rośnie inaczej, każdy ma swój cel.
To, że dziś nie kwitniesz, nie znaczy, że
Nie nosisz w sobie piękna, które zbudzi się”.
[Pre-Chorus – narastające emocje]
I przyszedł taki ranek, zwyczajny jak co dzień,
Gdy pierwszy promień słońca obudził go ze snu.
Otworzył swoje płatki, nieśmiało, jeden po drugim,
I pierwszy raz zobaczył, jak piękny może być.
[Chorus – pełniej, emocjonalnie]
Każdy kwiat ma swój czas,
By rozwinąć płatki, pokazać swój blask.
Każde serce ma swój dzień,
Kiedy budzi się ze snu i odrzuca cień.
Nie bój się deszczu, nie bój się burz,
Po każdej z nich możesz rozkwitnąć znów.
Bo najpiękniejsze, co w sobie masz,
Rozkwita powoli, gdy przyjdzie czas.
[Bridge – muzyka cichnie, sam fortepian i głęboki męski głos]
A człowiek jest jak kwiat…
Też rośnie pośród burz.
Niejeden nosi w sercu
Marzenia pełne róż.
I choć mu życie czasem
Odbiera słońca blask,
To nawet po najdłuższej zimie
Może zakwitnąć jeszcze raz.
[Female whisper: „Jeszcze raz…”]
[Final Chorus – emocjonalne skrzypce, szerokie syntezatory]
Każdy kwiat ma swój czas,
Nie musi być pierwszy, by zachwycać świat.
Każdy człowiek w sobie ma
Mały pąk nadziei, który ciągle trwa.
Nie bój się życia, nie bój się zmian,
Nawet po burzy możesz rozkwitnąć sam.
Bo piękno nie pyta, ile masz lat,
Wystarczy otworzyć się jeszcze na świat.
[Outro – ciche skrzypce, fortepian]
Nie każdy kwiat zakwita wiosną…
Niektóre czekają na jesienny blask.
Lecz każdy, który znajdzie swoje słońce…
Rozkwitnie, gdy nadejdzie jego czas.
[Female soft echo: „Jego czas…”]