CHOĆ MILCZAŁAM – ZAWSZE WAS KOCHAŁAM

[Chorus]

Choć milczałam tyle czasu,
choć dzieliły nas kilometry i dni,
nigdy nie przestałam Was kochać,
nawet kiedy brakowało mi sił.

Aniu, Magdo, Tomku — słyszycie?
To ja, Wasza Ola, znów wołam Was.
Życie jest zbyt krótkie na ciszę,
więc chcę odnaleźć to, co zgubił czas.

[Verse 1]

Każde z nas dziś mieszka gdzie indziej,
kilka lat minęło, odkąd widziałam Was.
Coraz mniej telefonów i wiadomości,
aż między nami zatrzymał się czas.

Nie dlatego, że o Was zapomniałam,
nie dlatego, że przestaliście znaczyć coś.
Był taki czas, gdy sama się zgubiłam,
smutek zabierał mi dzień za dniem.

Przestałam pisać, przestałam dzwonić,
zamykałam przed światem drzwi.
Ale nawet w najciemniejszych chwilach
byliście w sercu razem ze mną Wy.

[Chorus]

Choć milczałam tyle czasu,
choć dzieliły nas kilometry i dni,
nigdy nie przestałam Was kochać,
nawet kiedy brakowało mi sił.

Aniu, Magdo, Tomku — słyszycie?
To ja, Wasza Ola, znów wołam Was.
Życie jest zbyt krótkie na ciszę,
więc chcę odnaleźć to, co zgubił czas.

[Verse 2]

Aniu, Tobie nie zapomnę nigdy,
co zrobiłaś dla mnie w tamtych dniach.
Kiedy mogłam zostać całkiem sama,
Ty otworzyłaś dla mnie swój świat.

Przygarnęłaś mnie i mojego brata,
choć Tobie samej nie było łatwo żyć.
Nie pozwoliłaś, by zabrano nas,
i za to będę wdzięczna po kres swoich dni.

Magdo, wiem, jak dobre masz serce,
choć tak rzadko dziś słyszymy się.
Tomku, jesteś moim bratem na zawsze,
żaden dystans nie odmieni tego, nie.

Nie cofnę lat ani naszej ciszy,
ale mogę pierwszy krok dziś zrobić ja.
Jeśli jeszcze można odbudować bliskość,
chcę spróbować, póki mamy czas.

[Bridge]

A dziś w starej szkole w Ostrowitem
też znalazłam ludzi bliskich jak dom.

Gosiunia — mądra, piękna kobieta,
jej życiowe słowa pomagają mi iść.
Natalia zawsze poda mi rękę,
kiedy ciężar problemów odbiera mi siły.

Tutaj sąsiedzi stali się rodziną,
każdy ma swoją historię i świat.
I choć problemów nadal mam niemało,
z dobrymi ludźmi łatwiej przez życie trwać.

[Final Chorus]

Choć milczałam tyle czasu,
dzisiaj pierwsza wyciągam do Was dłoń.
Aniu, Magdo, Tomku — wybaczcie ciszę,
bo nigdy nie zniknęliście z moich wspomnień.

Nie chcę czekać na „kiedyś” i „może”,
bo życie naprawdę krótko trwa.
Chciałabym znów usłyszeć Wasze głosy,
zamiast tylko wspominać dawne lata.

Aniu, Magdo, Tomku — kocham Was.
Nieważne, ile kilometrów dzieli nas.
Jeżeli jeszcze możemy zacząć od nowa,
ja jestem gotowa...

Wasza Ola z Ostrowitego.

[Outro]

Czasem wystarczy jeden telefon,
jedno „cześć” po tylu latach ciszy.

Ja zrobiłam pierwszy krok.

Teraz już wiecie...
zawsze Was kochałam.