Książę z Kamiennych Gór

[Intro]
(Szepty, zimny pogłos, oddech, dalekie chóry)
W ruinach ciszy…
tam, gdzie wiatr pamięta imię…
on wciąż czeka…

[Zwrotka 1]
Żył samotny książę pośród czarnych skał,
W cieniu starych murów własny tron swój miał.
Mgła spowijała drogi, których nie znał świat,
A księżyc nad zamczyskiem trwał od tylu lat.

Nie kochał światła dnia, nie ufał ludzkim snom,
Za dnia zasypiał cicho pod kamienną mgłą.
Blady jak zimny marmur, jak zapomniany grób,
Noc była jego sercem, nocą znowu czuł.

[Pre-Chorus]
I tylko wiatr pamiętał jej utracony głos,
Jak echo dawnej miłości wśród opuszczonych komnat.

[Refren]
On wracał nocą do Twoich snów,
Jak cień w czerwieni gasnących róż.
Wzywał imię, którego nie zna już czas,
Miłość umarła… lecz nie umarł blask.

Tańczył z ciemnością pośród ruin ścian,
Król zapomnianych i milczących ran.
Choć serce z lodu zatrzymał mrok,
Wciąż szukał jej pod welonem nocy.

[Zwrotka 2]
Na niedostępnych szczytach, gdzie nie dociera świt,
Ukrywał swoją pamięć i niespełniony krzyk.
Mówiono: kiedy patrzy prosto w ludzką twarz,
W oczach ma wieczną tęsknotę sprzed wielu dawnych lat.

Czasami nocą schodził między pusty bruk,
Jak duch bez własnej drogi, bez oddechu słów.
Nawiedzał sny kochanków i samotnych dusz,
Jakby w ich sercach szukał utraconych ust.

[Bridge]
(Instrumental gothic techno, pulsujący bas, chóry)

Słyszysz go?
W starych wieżach…
W zimnym deszczu…
W biciu serca po północy…

Nie pragnął wiecznej władzy…
Tylko jednego spojrzenia,
które ocaliłoby jego noc.

[Refren]
On wracał nocą do Twoich snów,
Jak cień w czerwieni gasnących róż.
Wzywał imię, którego nie zna już czas,
Miłość umarła… lecz nie umarł blask.

Tańczył z ciemnością pośród ruin ścian,
Król zapomnianych i milczących ran.
Choć serce z lodu zatrzymał mrok,
Wciąż szukał jej pod welonem nocy.

[Outro]
(Cichy fortepian, odległy chóralny szept)
W ruinach zamku nadal trwa…
Blady książę i jego noc…
A kiedy zasypiasz…
on znów odnajduje drogę do snów…