melll

są takie bramy samotności, których nie jest w stanie otworzyć żaden klucz... żelazne, wysokie i ciężkie... dlatego trudno przez nie dostrzec, że zdarzy się jeszcze coś dobrego... w końcu przyszedł ten czas, że zostawiłeś mnie, mój Aniele i teraz trudniej niż kiedykolwiek jest mi dotykać nieba... nie jestem pewna, czy jeszcze kiedyś poczuję ten stan, że naprawdę oddycham, ale.. dziś chcę w to wierzyć, bo to pozwala mi utrzymać się na powierzchni... [ bo te lustra w których przeglądam życie nie mogą przecież być tylko iluzją... bo musi być w tym sens ]