Gdzie przecina się los

Zwrotka 1
Mijaliśmy się tyle razy
w zwyczajnym gwarze zwykłych dni.
Twoje kroki blisko moich,
lecz zbyt cicho, by je słyszeć mi.
Świat splatał nas niepostrzeżenie
w mapy dróg, które znał tylko czas —
aż jedno spojrzenie nagle
wyszeptało: tu zaczyna się nasz czas.

Refren
Może to przypadek, a może znak —
los tak lubi mrugać, gdy nikt nie patrzy.
Z tylu chwil, co przeszły obok nas,
jedna z nich stała się początkiem naszych chwil.
Ty wciąż mówisz, że tak nagle przyszłam tu,
a ja czuję, że znaliśmy się dawno.
Każdy krok prowadził właśnie tu —
prosto w miejsce, gdzie czekałeś na mnie.

Zwrotka 2
W kawiarniach, których nie pamiętasz,
siadałam czasem obok drzwi.
W deszczach, przed którymi uciekałeś,
a ja szukałam własnych dróg przez mgły.
Każde „prawie” i „prawie nie”,
było kluczem ukrytym wśród dni —
by w tej jednej, cichej chwili
los powiedział nam swój mit.

Refren
Może to przypadek, a może znak —
los tak lubi mrugać, gdy nikt nie patrzy.
Z tylu chwil, co przeszły obok nas,
jedna z nich stała się początkiem naszych chwil.
Ty wciąż mówisz, że tak nagle przyszłam tu,
a ja czuję, że znaliśmy się dawno.
Każdy krok prowadził właśnie tu —
prosto w miejsce, gdzie czekałeś na mnie.

Bridge
A może każde nasze kroki
szły tą drogą od lat?
Może wszystko, co minęłam,
było tylko pierwszym aktem?
Drugi zaczął się, gdy spojrzałeś tak,
jakbyś znał mnie
od zawsze.

Refren (ostatni)
Może to przypadek, a może znak —
lecz dziś widzę wszystko tak wyraźnie.
Z tylu dróg, co mogły skręcić gdzieś,
wszystkie wiodły tu, do jednej z twoich chwil.
I choć mówisz, że to nagle stało się,
ja już wiem — świat znał nas od dawna.
Każdy krok prowadził właśnie tam,
gdzie naprawdę
czekałeś na mnie.