Ballada Wędrowca – Rozdział II

Zwrotka 1

Mosty światła prowadzą go dalej,
przez mgławice, przez milczące światy.
Za plecami ruiny i echa przeszłości,
przed nim brama, co błyszczy jak słońce.

Refren

Idę wciąż, choć droga nieznana,
serce jest kompasem, Orion – gwiazdą.
Nie boję się cienia, nie lękam śmierci,
bo wiem, że cykl otwiera nowe drzwi.

Zwrotka 2

Spotyka dusze w postaci płomieni,
które szepczą: „Pamiętaj, kim jesteś”.
One też są graczami w tej samej grze,
wszyscy kroczymy po planszy światła.

Refren

Idę wciąż, choć droga nieznana,
serce jest kompasem, Orion – gwiazdą.
Nie boję się cienia, nie lękam śmierci,
bo wiem, że cykl otwiera nowe drzwi.

Zwrotka 3

Na horyzoncie pojawia się miasto,
nie z kamienia, lecz utkane z dźwięku.
Każda nuta to mur, każda pieśń to wieża,
harmonia tworzy świątynię duszy.

Refren (finał)

Idę wciąż, choć droga nieznana,
serce jest kompasem, Orion – gwiazdą.
Nie boję się cienia, nie lękam śmierci,
bo wiem, że cykl otwiera nowe drzwi.