Dark Fallen Star

Urodziłem się tam, gdzie światło nie zna imienia
Wśród pustki, co szeptała, że nie ma przebaczenia
Każda dłoń, której dotknę, więdnie w popiół i cień
A ja wciąż próbuję — choć wiem, że nie zmienię się

Tworzyć chciałem ogrody, a wychodzą ruiny
Twarz odbita w wodzie — bez wiary, bez winy
I tylko noc zna mój plan:
Niech cały świat runie sam

Jestem spadającą gwiazdą, która nie daje życzeń
Tańczę wśród ognia, gubię ślad
Nie mogę być twoim słońcem, choć noszę światło w żyłach
Więc zostanę mrokiem — raz na zawsze, raz
Dark Fallen Star

Nie prosiłem o serce, które bije na wspak
Każde „kocham” zamienia się w krzyk, który tnie jak wrak
Zbudowałem pałac z dymu, bez drzwi, bez okien
Tam śnię o oczach… których nie znam, ale które mogą dotknąć

Pod paznokciem mam ziemię, której nie da się zasiać
Ale w moim śpiewie — czasem rodzi się nadzieja
Chociaż wiem, co znaczy lęk
Przysięgam: nie jestem tylko cień

Jestem spadającą gwiazdą, która nie daje życzeń
Tańczę wśród ognia, gubię ślad
Nie mogę być twoim słońcem, choć noszę światło w żyłach
Więc zostanę mrokiem — raz na zawsze, raz
Dark Fallen Star

A gdy w końcu spojrzy ktoś
I nie cofnie się wstecz
Czy odważę się wyjść z piekła
I wyciągnąć dłoń… bez łez?

Bo jestem spadającą gwiazdą, co uczy się życzeń
Niebo nie zna mnie, lecz ty możesz znać
Może jeszcze nie dziś — ale w kolejnym świcie
Znajdziesz mnie w cieniu… nie po to, by bać
Dark Fallen Star

Nie każdy cień to koniec dnia
Może ty… dasz mi imię?