düşsel adım

Sıkıldım
Yoruldum belki biraz da...
Düşünmek her gece bir şeyler,
Olacağını düşünmek
Ki daha zoru neden hâlâ olmadı diye düşünmek...
Vesveseleriyle irkildim şeytanın bana
Sordum ve hâlâ soruyorum,
Niyedir milyarlarca beşerin gönlüne sızdırılmış olan duygunun bir olduğunu bilmek ?
Ve buna inat farklıymış gibi davranmak..
İnsana belki de en çok koyan yıllarını harcadığı,
Planlarını ve ömrünü ona göre dizayn ettiği hatta...
Yani ben bu karmaşanın içinde hep seni bekledim
Ve dahi Hep senden gelecek olan o tek kelimeyi.
Net bir cevap aradım aklımla kalbime.
Fıtrata binaen mi sevgi, anlayış.
Yoksa kanlı mızraklarla mı işlendi kazılı gönüllere kin, nefret,kaçış?
Kaçışın benden,sözlerin saklanman.
Niyedir ki bunun cevabını düşünmekten gecelerim kanadı
Gözlerim yoruldu ve kalbim kan ağladı.
Gençtim ;
Hata nedir bilmez bir şekilde sevgiyle günlerimi geçiştirdim.
Ama korkuyorum
Gerçekten nedamet mi olacaktı tüm bu hislerim tıpkı şu anki kelimelerim gibi ?
Ey düşünmezken bile düşünmeden edemediğim.
Belki de göğe çizilen çiçeği salıvermenin zamanı gelmiştir.
Derler ya onların ömürleri bir gündür.
Bizim de onu onlardan alma hakkımız yoktur.
Sana sözlerim bunlar.
En diplerden, beynimin en ücrasından, kalbimin en sığ noktasından.
Ve sana ulaşmasını istediğim kelimelerim bunlar.
Açıkça konuşmak istiyorum ki açıkça cevap ver bana
Ben kimim, neyim senin gözünde bana masumane bir şekilde arkadaş deme ?
Benim için hayat siyah ve beyazdan ibaret
Bana gri gibi bir seçenek sunma !