DANKA – ZOSTAŁO TYLE WSPOMNIEŃ

[Chorus]

Danka, zostało tyle wspomnień po Tobie,
tyle naszych rozmów, których nie zapomnę.
Kwidzyn, wspólne dni, Twój śmiech i każdy gest,
Ciebie już tu nie ma, lecz w moim sercu jesteś.

Danka, tak bardzo brakuje mi Ciebie,
czasem jeszcze chciałabym usiąść obok Ciebie.
Powiedzieć Ci wszystko, jak za dawnych lat...
Kocham Cię, przyjaciółko.
I tak trudno powiedzieć: żegnaj.

[Verse 1]

Pamiętam Kwidzyn i te zwyczajne dni,
kiedy mieszkałam blisko, a Ty byłaś obok mnie.
Potrafiłyśmy całe dnie spędzać razem,
bez wielkich planów — wystarczyła kawa i rozmowa.

Jedna kawa, druga, potem następna znów,
czasem siedem dziennie — taki był nasz mały rytuał.
Papieros za papierosem, dym unosił się gdzieś,
a ja czasem kręciłam Ci kolejne, bo paliłaś za nas dwie.

Byłaś wesoła, czasem marudna jak nikt,
ale właśnie taką Dankę pamiętam do dziś.
Kochaną, pomocną, z sercem większym niż świat,
gdy człowiek potrzebował — potrafiłaś wszystko dać.

[Chorus]

Danka, zostało tyle wspomnień po Tobie,
tyle naszych rozmów, których nie zapomnę.
Kwidzyn, wspólne dni, Twój śmiech i każdy gest,
Ciebie już tu nie ma, lecz w moim sercu jesteś.

Danka, tak bardzo brakuje mi Ciebie,
czasem jeszcze chciałabym usiąść obok Ciebie.
Powiedzieć Ci wszystko, jak za dawnych lat...
Kocham Cię, przyjaciółko.
I tak trudno powiedzieć: żegnaj.

[Verse 2]

Odeszłaś nagle, samotnie, bez pożegnania,
i chyba właśnie z tym najtrudniej mi się pogodzić.
Bo człowiek myśli, że jeszcze będzie jakiś dzień,
jeszcze jedna rozmowa, jeszcze jedno: „Danka, pamiętasz?”

A potem zostaje cisza.
I pytanie: dlaczego już?

Ale zostały chwile, których nie zabierze czas,
zostały historie, które wciąż łączą nas.
I nawet jeśli dzisiaj mogę mówić tylko do wspomnień,
dziękuję Ci, Danka, że kiedyś byłaś przy mnie.

[Bridge]

I jest jeszcze Krysia z Łąkowej,
nasza wspólna przyjaciółka, dobra dusza.
Tyle przeszłaś, Krysiu,
a mimo wszystko nadal potrafisz pomagać innym.

Pokonałaś raka po raz drugi
i nadal masz w sobie tyle dobra.
Dziękuję Ci za każdą pomoc,
za każde słowo i za to, że jesteś.

I Bożenka...
Tobie również chcę powiedzieć:
nigdy nie zapomnę,
ile razem z Danką zrobiłyście dla mnie.

Kocham Was.
I dziękuję.

[Final Chorus]

Danka, zostało tyle wspomnień po Tobie,
Kwidzyn, nasze kawy, rozmowy godzinami.
Krysia, Bożenka — Wy również jesteście
częścią historii, którą noszę głęboko w sercu.

Danka, może kiedyś ból stanie się lżejszy,
może zamiast łez częściej przyjdzie uśmiech.
Bo przecież nie chcę pamiętać tylko dnia,
w którym odeszłaś...

Chcę pamiętać wszystkie dni,
w których byłaś.

Wesołą.
Marudną.
Pomocną.
Kochaną.

Moją przyjaciółkę.

Dziękuję Ci za wszystko, Danka.

Bardzo za Tobą tęsknię.

Aleksandra.