олень

Суукъ шорпада маралны биширдиле...
Дуся отуз бир...
Тюкенли туманда...

Къалгъан аюу чегетге кетеди,
Дусяны къазанында сейир тюйюл.
Отуз бир — бу къуру сёзледиле,
Бу тютинден баш айналады.
Марал ариу эди, марал ёхтем эди,
Энди уа шорпада кирпич бетли.
Ондёртюнчю март, шабат кюн келеди,
Дуся отуз бир — маралны ашайды.

Дуся отуз бир! Эй!
Маралны биширди! Оп!
Суукъ шорпада —
Тёзерик джокъду!
Къалгъан аюу бутакъда олтурады,
Дуся этге кюле къарайды!
Дуся отуз бир! Марал!

Сен суннганса, мюйюзле — бу джомакъды?
Алай а Дуся аш юйде кеси биледи.
Эки минг джыйырма алтынчы джыл — сагъатда,
Бишеди туякъ къалын чачлада.
Марал-кирпич, марал-бетон,
Дуся мегафонун жандырады.
Маралны биширдиле... Суукъ шорпада...

Отуз бир.
Биширди.
Маралны.
Шорпа.
Суукъ.

Дуся отуз бир...
Эт эмда тютин...
Марал бишди...
Къарт болду...

Дуся отуз бир!