Gdy serce wie

Zwrotka 1
Gdy świat jest ciężki jak kamień w dłoniach,
A cisza krzyczy głośniej niż strach,
Idę przed siebie, choć nie wiem dokąd,
Bo coś mnie prowadzi — to serca znak.

Upadam czasem, zbieram kolana,
W bliznach zapisany mam każdy dzień,
Ale wiem jedno, choć boli rana —
Z niej rodzi się sens, a nie tylko cień.

Refren
Bo największą siłą człowieka jest serce,
Pełne miłości, co nie boi się drżeć,
Ono potrafi zamienić ból w lekcję,
A łzy w drogowskaz, by dalej iść.

Największą siłą człowieka jest serce,
Co w pustce potrafi odnaleźć sens,
Z samotnych chwil tworzy ciche szczęście,
A zwykły moment — w coś więcej niż jest.

Zwrotka 2
Samotność uczy słuchać siebie,
Nadzieja rodzi się z prostych słów,
Czasem wystarczy czyjaś obecność,
By wrócił kolor do dawnych snów.

Nie trzeba cudów ani wielkich znaków,
By poczuć, że warto tu jeszcze trwać,
Wystarczy miłość w małym geście,
Która mówi: „Jesteś. I to masz.”

Refren
Bo największą siłą człowieka jest serce,
Pełne miłości, co nie boi się drżeć,
Ono potrafi zamienić ból w lekcję,
A łzy w drogowskaz, by dalej iść.

Największą siłą człowieka jest serce,
Co w pustce potrafi odnaleźć sens,
Z samotnych chwil tworzy ciche szczęście,
A zwykły moment — w coś więcej niż jest.

Most
I nawet gdy wszystko mówi: „to koniec”,
Serce odpowie: „to tylko próg”,
Bo miłość nie znika — ona się zmienia,
I uczy jak kochać jeszcze raz, znów.

Refren (finał)
Bo największą siłą człowieka jest serce,
Nie to, co bierze — lecz to, co da,
Ono zamienia chwile ulotne
W wieczność ukrytą w prostych dniach.