Polowanie na czarownice

Zwrotka 1
W dolinie, gdzie lód pamięta strach,
pięć serc biło jak jeden głos.
Miłość była ich jedyną bronią,
choć los nie szczędził ran i trosk.
Dzieci pytały: „kim jesteśmy?”,
gdy świat rzucał w nie kamień i cień,
a matka szeptała prawdę cicho,
jakby chroniła każdy dzień.

Pre-refren
Bo czasem krew i imię
znaczą mniej niż to, co w nas.

Refren
To było polowanie na czarownice,
ogień w oczach, krzyż i gniew.
Kto inny — ten winny z definicji,
choć nie znał nawet swoich win.
W imię Boga, w imię strachu
płonął każdy obcy ślad.
A my uciekaliśmy przed nocą,
nim zapłonął kolejny stos.

Zwrotka 2
Dziewczynka niosła w dłoniach cień,
dar stary jak szept w korze drzew.
Chroniła tych, co byli domem,
nie pytając, czym jest grzech.
Gdy trucizna spłynęła w ciszę,
a krew zniknęła razem z dniem,
rodzice spojrzeli z przerażeniem,
bo moc nie zna słowa „nie”.

Pre-refren
Czasem dobro nosi twarz,
którą świat nazwie złem.

Refren
To było polowanie na czarownice,
prawda topiona w kłamstw.
Słowo „inny” brzmiało jak wyrok,
a lęk prowadził tłum do bram.
W imię Boga, w imię strachu
rosły stosy, gasł rozsądek.
A miłość znów musiała uciec,
by ocalić własny sens.

Most
Lipowa aleja szeptała zdrowiem,
liście znały każdy los.
On leczył biednych i możnych,
choć sam niósł w sercu noc.
A ona malowała ciszę
pod cudzym, fałszywym imieniem,
jakby sztuka mogła zasłonić
to, co idzie z oskarżeniem.

Refren (ciszej)
To było polowanie na czarownice,
bez ognia, lecz z ostrzem słów.
Jedno pismo, jeden donos
mógł zniszczyć czyjś dom i grunt.
A gdy sędzia odwrócił wzrok,
nie uniósł ciężaru dusz,
świat stał się pusty bez sensu
i sam wydał na siebie wyrok.

Outro
Nie każda magia rodzi zło,
nie każdy dar to grzech.
Największą klątwą bywa strach,
gdy myli miłość z cieniem.