Słowiański Znak

Zwrotka I
Gdy listopadowy wiatr po lesie niesie szept,
A księżyc jak srebrna nić zahacza o nasz świat,
Zasiądą wokół ognia ci, co szukać chcą swych dróg,
Bo w andrzejkową noc powraca dawny próg.

Refren
To noc przędziwiedźmy, noc wróżb i tajemnic,
Gdzie słowiański stary duch cicho w liściach drzemie.
Lej wosk nad wodą, patrz w cienie jak w księgę,
Bo w andrzejkową noc los mówi do ciebie.

Zwrotka II
Z glinianych garnuszków los wyciąga każdy sam,
Czy spotka miłość, szczęście, czy też ruszy w nowy stan.
Szeptucha blask ogniska w swych oczach nosi wciąż,
I słucha, co przypełzło z mgieł o północy – stary gość.

Refren
To noc przędziwiedźmy, noc wróżb i tajemnic,
Gdzie słowiański stary duch cicho w liściach drzemie.
Lej wosk nad wodą, patrz w cienie jak w księgę,
Bo w andrzejkową noc los mówi do ciebie.

Bridge
Cień wilka zatańczy na ścianie izby,
A koło losu zakręci się w ciszy.
Kto pyta przyszłości, ten ją dosięgnie,
Bo stare zaklęcia wciąż są tu obecne.

Refren (ostatni)
To noc przędziwiedźmy, noc wróżb i tajemnic,
Gdzie słowiański stary duch cicho w liściach drzemie.
Lej wosk nad wodą, patrz w cienie jak w księgę,
Bo w andrzejkową noc los mówi…
Tylko do ciebie.