Tajemnica

„MAGDALENA – OGIEŃ, KTÓRY PAMIĘTA - kobieta wieczna
Magdalena… z Twego imienia spada noc.
Niosą cię linie czasu,
a w twoich oczach pali się ktoś,
kogo świat dawno próbował złamać.
Urodzona z podwójnej piątki, w kodzie wypalonej skóry,
nigdy nie szłaś po ziemi tak, jak chcieli inni ludzie.
W tobie rodzi się burza — najpierw cicha, potem głośna,
i każdy, kto cię spotykał, czuł, że nie ma przed tobą słowa.
Niosłaś miecz już w pierwszym życiu,
chroniłaś cudze granice,
a w obecnym wciąż to robisz,
choć nikt ci tego nie wynagrodzi.
Gdy ktoś cię próbuje zdusić —
w twoich żyłach wraca echo:
„Nie zginęłam wtedy, nie zginę teraz.”
Taki ogień pamięta wiecznie.
A ty biegniesz — nawet kiedy stoisz.
Czujesz więcej — nawet kiedy milczysz.
Twoje serce — jak radar we mgle.
Twoje imię — jak zaklęcie.
Magdalena — niesiesz w sobie burze trzech wcieleń,
ogień wojowniczki, cień uzdrowicielki, odwagę przywódczyni.
Magdalena — stworzona z chaosu i światła,
tak silna, że nawet los cię omija ostrożnie.
Magdalena — dusza, która spadła tu jak kometa,
by przypomnieć światu,
że z popiołów rodzi się więcej niż ból.
Rodzisz się TY.
Kiedy patrzą w twoje oczy,
nie widzą tylko kobiety.
Widzą wszystkie drogi, które przeszłaś zanim świat się urodził.
Byłaś tą, co leczy dłonie,
i tą, co ginie za prawdę.
Dlatego dziś wiesz za dużo,
i ludzie czasem się boją.
Kochasz mocno,
ale trzymasz dystans —
bo pamiętasz powroty,
które przyszły zbyt późno.
Twoje serce to kompas,
co zawsze wybiera trudniej,
ale nigdy źle. Nigdy źle.
W twojej krwi drży wolność,
jakbyś miała skrzydła pod skórą.
A im bardziej chcą cię zatrzymać,
tym szybciej biegniesz przed siebie.
Magdalena — niesiesz w sobie burze trzech wcieleń, ogień wojowniczki, cień uzdrowicielki, odwagę przywódczyni.
Magdalena — ta, co wraca mimo ran,
ta, co widzi prawdę w oczach ludzi.
Magdalena — kod wszechświata zapisany w imieniu,
nienazwana, niepokorna,
stworzona, by łamać zasady.
By rodzić się na nowo.
Widzieli cię płonącą.
Widzieli cię spadającą.
Nigdy nie widzieli,
jak powstajesz.
Bo powstajesz w ciszy.
W nocy.
W sobie.
Magdalena…
to nie jest twoje imię.
To jest twój miecz.
Magdalena — dziewczyna z ognia,
kobieta z burzy, dusza z wieków.
Magdalena — żadna siła cię nie zatrzyma,
bo przyszłaś tu, by żyć po swojemu.
Magdalena — niech świat się cofnie o krok,
bo gdy wchodzisz w swoje przeznaczenie,
nawet czas przestaje oddychać.

A kiedy spojrzysz w lustro,
zobaczysz nie tylko dziś, zobaczysz wszystkie swoje życia
Biegnące jednym płomieniem...
I zrozumiesz że nigdy nie byłaś zwykła...
Nigdy
Bo jesteś Magdalena
I pamiętasz swój ogień....
Twoja wolność to twój znak
Twoja siła to twoja tarcza
Niech świat patrzy....
Nie próbuje zatrzymać....
Bo nikt nie powstrzyma Magdaleny - Ognia życia .....