Diament

Oczy otwarte, czy zamknięte,
ciemność widzę tę samą...
Myśli skulone gdzieś pod ścianą
kręcą się z boku na bok.

Godziny wloką jak psy zdziczałe
ciało koszmarem zbudzone
szarpią wspomnieniem, snem kąsają,
życie myśleniem zmęczone.

Był taki jeden poranek wiosną,
w drewnianym domku pokój
przytulone do Kogoś myśli radosne
i wszechogarniający spokój.

To diament który tkwi niezniszczalnie
w koronie mej pamięci.
Błyszczy i stale daje nadzieję,
że w rzece życia znajdę ich więcej.