sen

[Intro]
Sustun…
Ve sustu bütün şehir seninle.
Ne bir elveda, ne bir bakış…
Sadece sessizliğin kaldı — içimi lime lime eden o sessizlik.

[Verse 1]
Bir vakit ellerin vardı, tutunca dünyayı unutturan,
Şimdi aynı ellerle yokluğunu koynuna almışsın.
Bir vakit gözlerin vardı, içinde kaybolduğum,
Şimdi bakışsız kaldım, geceyle aynı karanlıkta.

[Chorus]
Küllerimizde ısınır hâlâ bu şehir,
Sen gittin ama yangını hâlâ içimde.
Bir söz etmeden bırakıp giden dilin,
En ağır cezayı sessizlikle verdi bana.

[Verse 2]
Bir cümleyle bitirdin bin cümlelik hikâyeyi,
Ve ben hâlâ aynı satırda takılı kaldım.
Zaman geçiyor, herkes gidiyor bir yerlere,
Ama ben hâlâ seni bekliyorum… olmayacağını bile bile.

[Bridge]
Beni hiç sevmedin deme… inanırım.
Çünkü sevdiysen, böyle gitmezdin.
Çünkü seven, bu kadar sessiz bırakmaz ardında kalanını.
Çünkü seven… bir cümleyle bitirmez bir ömrü.

[Final Chorus]
Küllerimizde uyur hâlâ bir hikâye,
Biten değil, yarım kalan, tamamlanmamış.
Ve ben hâlâ oradayım…
Senin susuşunun yankısında, paramparça bir “biz”in içinde.