Tartaria – kraina, którą spalono

Na krańcach map, gdzie pamięć drży,
spało imperium jak ocean krwi.
Wieże ze światła, pałace ze snu,
w jeden poranek pogrzebał je kurz.

Powódź błotna zakryła tron,
złoto i wiedzę pochłonął grunt.
A dzieci w pociągach wywieziono w cień,
by nie pamiętały kim były, gdzie.

Refren:
Tartario, perło wszechświata,
Twoje imię z ksiąg wymazane.
Pasożyty spaliły Twe miasta,
by napisać własną historię nam.

Ktoś podpalił biblioteki światła,
ktoś zasypał kroniki kłamstwem.
Mówią, że nigdy nie było Ciebie —
a jednak echo trwa w ludzkim sercu.

Wędrówka sierot to płacz pokoleń,
zamienionych w pionki na szachownicy.
W oczach dzieci płonął blask Tartarii,
który gaszono ogniem i dymem nocy.

Refren:
Tartario, perło wszechświata,
Twoje imię z ksiąg wymazane.
Pasożyty spaliły Twe miasta,
by napisać własną historię nam.

Ale ziemia pamięta kroki,
a gwiazdy nie milczą wcale.
Tartario, powrócisz z popiołów —
gdy cisza spali pasożytów kłam.