แม่ค้าตาคม

พี่พบเนื้อนวล
เพราะนั่งเรือด่วนสายบ้านแพน
เราต่างรักกันเหมือนแฟน
เมื่อเรือด่วนแล่นถึงเมืองปทุม
เรือด่วนวิ่งไป
เหมือนหัวใจพี่ตกหลุม
พี่หลงรักแม่เนื้อนุ่ม
แม่ค้าสาวชาวบ้านแพน
ไม่เห็นเนื้อนวล
พี่นั่งคร่ำครวญใจวกเวียน
คอยดักน้องที่ท่าเตียน
ทุกเที่ยวเรือเปลี่ยนไม่เห็นหน้าแฟน
เรือด่วนกลับไป
เหมือนหัวใจพี่ปวดแสน
ไม่พบหน้าแม่เนื้อแน่น
แม่ค้าบ้านแพนสาวในตาคม
เฝ้ามอง
มองหาแม่ค้าหน้านวล
ทุกเที่ยวเรือด่วน
ไม่เห็นนวลน้องพี่หมองตรม
เคยเห็นแม่ค้าตาคม
มาซื้อลำใยเงาะส้ม
อีกทั้งขนมไปขายเสมอ
แม่ค้าหน้านวล
เคยนั่งเรือด่วนสายบ้านแพน
ไยลบหน้าตาหนีแฟน
เห็นเรือด่วนแล่นคิดถึงแต่เธอ
เคยฝากจดหมาย
นายท้ายเรือให้เสมอ
พี่หลงคอย คอยน้องเก้อ
เฝ้าหลงคอยเธอท่าเตียนทุกวัน