Cehennemin Dibinde Açan Çiçekler

(Verse 1)
Karanlık gök mor renkte açılır,
Küller arasında kaybolur toprak.
Bir yabancı dünya, cehennemin derini,
Bir gölgeye dokunur, ateş gibi sıcak.
Bir zebani, kırmızı gözlü hayalet,
Derinlere çekiyor, başka bir alem.
Gizemin içinden yankılanan sesler,
Dipte bir sır, üstünde çürümüş çiçekler.
(Chorus)
Cehennemin dibinde açan çiçekler,
Yanmış toprakta büyüyen düşler.
Zaman akarken geri ve ileri,
Gölgeler diyarında çiçekler belirir.
(Verse 2)
Sırat köprüsü asılı, ipince bir çizgi,
Örümcek ağlarında bükülmüş yollar.
Yanmış kemikler, geçmişin gölgeleri,
Sırlar konuşur; döner tüm sular.
Firavun’un kararmış kemiklerinde,
Saklı kalmış kehanet, yankılanır sessizce.
“Bir gün gölgelerin sahibi gelecek,
Ve cehennem bile çiçeklenecek.”
(Chorus)
Cehennemin dibinde açan çiçekler,
Yanmış toprakta büyüyen düşler.
Zaman akarken geri ve ileri,
Gölgeler diyarında çiçekler belirir.
(Bridge)
Geçmişle geleceğin tam ortasında,
Bir yolcu, bir hedef, kayıp bir sır.
Gölgenin izinde, ateşlerin ardında,
Küllerle kaplı toprağa düşer bir tohum.
(Outro)
Erdi seslenir, "Beni yalnız bırakma,"
Mimar döner, fakat sessiz kalır.
İstanbul’a geri bir uçurtma uçurur,
Cehennemin dibinde çiçekler açar.
(Chorus - Outro)
Cehennemin dibinde açan çiçekler,
Yanmış toprakta büyüyen düşler.
Zaman akarken geri ve ileri,
Gölgeler diyarında çiçekler belirir.