DOPÓKI WOŁA MNIE SERCE

[Intro — soft wordless choir, solo oboe, strings]

[Verse 1 — intimate male vocal]
Za linią wzgórz zostawiłem dom,
na stole chleb i twoje dłonie.
Do dzisiaj słyszę tamten głos:
„Wracaj, nim świat o nas zapomni”.

Przez tyle miejsc prowadził los,
że własny cień był mi nieznany.
Lecz kiedy noc odbiera głos,
wciąż twoje imię mam pod wargą.

[Pre-Chorus — rising strings]
I choć zatarły deszcze ślad,
a czas pozmieniał wszystkie drogi,
jest we mnie światło z twoich okien,
którego nie potrafię zgubić.

[Chorus — soaring melodic male vocal]
Dopóki woła mnie serce,
dopóki pamiętam twój głos,
będę cię szukał w każdej ciszy,
aż znów odnajdę nasz dom.

Do ciebie, do ciebie
przez ciemność prowadzi mnie świt.
Nawet gdy wszystko zapomnę,
będę pamiętał, że ty…

[Instrumental hook — sweeping violin, choir, deep bass]

[Verse 2 — warm, expressive]
Czy jeszcze skrzypi stary próg?
Czy lipa cień na szybę kładzie?
Czy czasem kładziesz drugi kubek,
nim sobie wspomnisz, że mnie nie ma?

Ja tutaj uczę się co dnia,
jak przetrwać chłód obcego nieba.
I coraz mniej do szczęścia chcę —
twojego „jesteś”, kromki chleba.

[Pre-Chorus]
Nie wiem, ile zostało dróg,
ile przede mną jeszcze zimy.
Lecz kiedy zamykają bramy,
ja widzę dom, w którym stoimy.

[Chorus — full strings, restrained choir]
Dopóki woła mnie serce,
dopóki pamiętam twój głos,
będę cię szukał w każdej ciszy,
aż znów odnajdę nasz dom.

Do ciebie, do ciebie
przez ciemność prowadzi mnie świt.
Nawet gdy wszystko zapomnę,
będę pamiętał, że ty…

[Bridge — piano and cello, intimate]
A jeśli wrócę całkiem siwy,
a ty otworzysz mi bez słowa,
poznasz mnie po tym, jak przy tobie
oddechu zabraknie mi od nowa.

[Final Chorus — emotional, expansive]
Dopóki woła mnie serce,
dopóki pamiętam twój głos,
będę cię szukał w każdej ciszy,
aż znów odnajdę nasz dom.

Do ciebie, do ciebie —
już światło przed sobą mam.
Otwierasz drzwi. Nic nie mówisz.
I wszystko wraca na swoje miejsce.

[Outro — solo violin, whispered male]
Na stole chleb.
A w twoich dłoniach…
moje dłonie.