Bociani powrót

Zwrotka 1
Gdzieś za siódmym słońcem, za pustynną mgłą,
Niósł mnie wiatr gorący, niósł mnie dzień za dniem.
Widziałem obce rzeki, inne niebo snów,
Lecz w sercu jedno miejsce wołało mnie znów.

Refren
Bo choć świat jest wielki, choć daleko gnam,
Na wiosnę zawsze wracam tam, gdzie gniazdo mam.
Na starym dachu, gdzie pamięta mnie czas,
Tu bije moje serce, tu mój cały świat.

Zwrotka 2
Pod skrzydłami miasta, palmy, obcy śmiech,
Inne gwiazdy nocą, inny świt i deszcz.
Każda droga uczy, każdy kilometr zna,
Że dom to nie podróże — dom to właśnie ta.

Refren
Bo choć świat jest wielki, choć daleko gnam,
Na wiosnę zawsze wracam tam, gdzie gniazdo mam.
Na starym dachu, gdzie czeka pierwszy ślad,
Tu wraca moje życie, mój bociani znak.

Most
I gdy znów zobaczę znajomy dym,
I pola zielone po długiej zimie,
Klekotem powiem całemu dniu:
„Jestem u siebie — wróciłem tu”.

Refren (cicho → głośno)
Bo choć świat jest piękny i kusi co dnia,
Nie ma jak ten powrót, gdy wiosna trwa.
Na starym gnieździe, pod niebem sprzed lat,
Tu zawsze początek, tu zawsze mój świat.

Outro
A gdy znów jesień zawoła mnie w dal,
Polecę, bo taka jest ptasi los znak.
Lecz wiedzcie, ludzie, i ty, mały ja:
Na wiosnę wracam — bo dom na mnie zna.