GDY WIATR NIESIE BIEL I CZERWIEŃ

Robimy bardziej emocjonalnie. Wolniej. Głębiej. Mniej punchline, więcej serca. Obraz, duma, pamięć.
„GDY WIATR NIESIE BIEL I CZERWIEŃ”
(wolniejszy bit, 85–90 BPM, pianino + smyczki, werbel w tle)
Powiewa flaga, gdy wiatr się zerwie,
a na tej fladze biel i czerwień.
Patrzę w górę — i czuję więcej
niż tylko kolor na niebie.
Biel…
jak zimowy poranek nad Wisłą,
jak śnieg, który przykrywa rany,
jak Orzeł, co patrzy wysoko.
Biel to czystość intencji.
To wiara, że warto stać prosto.
To dziadek, który mówił mało,
ale gdy przyszło co do czego — nie cofał się o krok.
Czerwień…
to nie farba.
To krew wsiąknięta w ziemię.
To krzyk miasta, które nie chciało zamilknąć.
Czerwień to cena wolności.
To maki pod Monte Cassino.
To ręce spracowane, zmarznięte,
ale nigdy puste z nadziei.
Powiewa flaga…
i myślę o tych,
którzy nie wrócili.
Którzy nie zobaczyli spokojnego nieba.
Mój język mógł zniknąć.
Mój kraj mógł przestać istnieć.
A jednak jestem tu.
Mówię po polsku.
Oddycham tą samą historią.
Jestem Polakiem.
Nie dlatego, że to modne.
Nie dlatego, że to łatwe.
Ale dlatego, że to moje.
Noszę w sobie zimy,
noszę w sobie powstania,
noszę w sobie odbudowę z ruin,
cegła po cegle.
Nie jestem lepszy od nikogo.
Ale nie jestem też mniejszy.
Mam prawo do dumy,
bo znam ciężar tej flagi.
Gdy wiatr ją niesie,
czuję, jakby przodkowie mówili:
„Pamiętaj.”
Biel i czerwień nad głową.
Biel i czerwień w sercu.
I choć świat się zmienia,
choć wszystko pędzi —
ja stoję.
Z historią w plecach.
Z dumą w oczach.
Z wiarą, że bycie Polakiem
to nie krzyk —
to odpowiedzialność.
Powiewa flaga, gdy wiatr się zerwie.
A na tej fladze biel i czerwień.
I w tej chwili wiem jedno —
nie jestem sam.
Bo za mną stoją pokolenia.