Sowa — strażniczka ciszy

Zwrotka 1
Jestem cieniem pośród drzew,
W kręgu gwiazd zaczyna się mój śpiew.
Skrzydła niosą mnie przez nocny krąg,
Gdzie milknie lęk, a czas spowalnia krok.

W bursztynowych oczach tli się blask,
Jak stary znak ukrytych prawd.
Czytam sny zapisane w liściach traw —
Noc jest księgą, którą znam.

Refren
To ja — sowa, strażniczka bram,
W ciszy słyszę to, czego nie słyszysz sam.
Lot bez dźwięku, oddech mgły,
Prowadzi mnie głos ukrytej myśli.
Bo w mroku rodzi się prawdziwe spojrzenie —
To, które sięga dalej, niż potrafi wzrok.

Zwrotka 2
Pod skrzydłami kołysze się las,
Jak tajemny, pulsujący czas.
Słyszę życie w cieniu i w snach,
W szumie ziemi, w oddechu traw.

Nie boję się cienia — jest moim domem,
Znaki w ciemności czytam spokojem.
Światło to tylko połowa dróg —
Druga ukryta jest w rytmie snów.

Refren
To ja — sowa, strażniczka bram,
W ciszy słyszę to, czego nie słyszysz sam.
Lot bez dźwięku, oddech mgły,
Prowadzi mnie głos ukrytej myśli.
Bo w mroku rodzi się prawdziwe spojrzenie —
To, które sięga dalej, niż potrafi wzrok.

Most (symboliczny)
Krąg księżyca — mój cichy znak,
Gwiazdy płoną na pradawnych szlakach.
Magia nie krzyczy — oddycha w nas,
W sercu natury, w pulsie nocy i traw.

Szept nocy mówi: „Zaufaj chwili —
tam, gdzie cisza leczy to, co zranili.”

Finał — Refren (łagodnie)
To ja — sowa, między snem a dniem,
Czuwam tam, gdzie świat spotyka cień.
A kto odwagę odnajdzie w mroku,
Ten pozna prawdę zapisaną w spokoju.