Leo

W ciszy poranka rodzi się moc, Iskra nadziei przecina mrok. Choć jeszcze mały — serce jak stal, Los prowadzi go na trudny szlak. Nad nim krąży choroby cień, Potwór, co gasi najjaśniejszy dzień. Lecz on się nie cofa — nie zna słów „dość”, Bo w jego duszy rośnie wojownika moc. W kręgu przodkowie stoją jak mur, Słowiańscy strażnicy pradawnych gór. Światowid szepcze wiatrem nad pól: „Niech w twojej piersi słowiański żyje ogień nie lód” Leonidas drży, gdy Strzyga skrada się w cień,
Nie ustąpi nigdy, moc w nim płonie w cień.
Nie zginie w cieniu, nie straci swych mocy,
Walcząc dzielnie, pokona demony nocy.

Południca w słońcu zatrzymać chce czas, Lecz jego wola jest twardsza niż głaz. Perun nad głową rozświetla mu dni, A jego gromy odpędzają złe sny. Gdy ciało słabnie i chce się spać, On z każdej siły potrafi wstać. Leszy mu szepcze z najstarszych brzóz: „Niech twoja odwaga rośnie jak twój głos.” Baba Jaga kusi, by zgubić go w mgłach, Lecz on się nie da, bo w nim ogień trwa.
Mokosz dłonią otula go w noc,
Dodając ciepła, dodając moc.

Weles z podziemia próbuje go zwieść, By ciężar choroby na plecach mu nieść. Lecz młody wojownik, choć kruchy jak tchnienie, Niesie słowiański ogień — swoje przeznaczenie. Wilkołak zawodzi wśród pradawnych kniei, Jakby chciał przerazić jego małe nadzieje. Jarowit strzałą rozcina ten wrzask, Zostawia ciszę, co chroni go w czas. Gdy noc bez gwiazd spada mu w świat, Rozpala ogień, który w sobie ma. A bóstwa czuwały przy jego łzach, By dzień jutrzejszy przyniósł mu znak. Słowiański płomień płonie jak las, Chroni go mocą w najtrudniejszy czas. Przodkowie mówią: „Choć droga twa zła, To każdy wojownik swój moment ma.” Choroba wrzeszczy, lecz traci swój głos,
Bo jego siła rośnie dzień po dniu wciąż.
Leonidas niesie imię w świat,
Tak rodzi się wojownik, tak powstaje stal.