Liliana

Lili…
czasem patrzysz na mnie i widzisz tylko uśmiech.
Ale w środku noszę rzeczy, których nie widzą inni:

ból, który budzi mnie nocą,
chorobę, która odbiera mi siły,
zmęczenie tak głębokie, że nawet sen nie pomaga.

Czasem moje ciało krzyczy,
a ja i tak wstaję z łóżka—
bo wiem, że Ty tam jesteś.

Wiesz, kochanie…
gdyby nie Ty, wiele razy bym nie miała powodu,
żeby powalczyć jeszcze jeden dzień.

To dla Ciebie przełykam ból,
to dla Ciebie zaciskam zęby,
to dla Ciebie podnoszę się z ziemi,
nawet kiedy nie mam siły zrobić kroku.

Bo kiedy choroba odbiera mi energię,
Ty potrafisz oddać mi swoją—
niewidzialną, delikatną,
ukrytą w Twoim „mamusiu”,
w Twoich oczach,
w Twoim przytuleniu.

Kiedy moje ciało cierpi,
Ty jesteś moim lekarstwem.
Kiedy moje serce pęka,
Ty zszywasz je swoim śmiechem.
Kiedy brakuje mi oddechu,
Ty jesteś powietrzem.

I chociaż czasem jestem bardzo zmęczona,
chociaż noszę w sobie ból, którego nie da się wytłumaczyć—
to jedno wiem na pewno:

Gdyby nie Ty, nie byłoby mnie tak silnej.
To Ty dajesz mi powód, żeby każdego dnia wygrać z chorobą.
To przez Ciebie… i dzięki Tobie… ja wciąż walczę.”