Gözleri Dört Defa Lacivert

Kadıköy sahili, bir gece yarısı
Marmara göz kırpar, kıyıda yalnızlığı
Motorun sesi sustu, adın dudaklarımda — Deniz
Güneş gözlüğün ardında kırık bir hikâye gizli

Bir el uzandı sessizce, sokak lambaları titrer
Gözlerin kör olsa da şehir seni izler
“Gel otur biraz” dedi biri, yüreği mendil gibi
Sığınacak bir pencere arıyorsun geceye doğru

Gözleri dört defa lacivert bu şehir
Deniz olur mu sonun, yoksa başlangıç mıdır?
Kimsesizliğin ortasında bir el tutar seni
Yüreğimden bir ad, Aslan diyor — kal, dur biraz daha

Ayrılık Çeşmesi’nin dar sokakları bilir bizi
Mualla Abla’nın penceresinde eski bir şarkı
Emrehan gelir bir umutla, anahtarlar avuçta
Geceyi paylaşırız, dedikodular perde ardında

Gazozun köpüğü gibi kabaran küçük korkular
Ama mahalle bir kalp, atar sessizce yanında
“Benim evim olmasın belki ama bugün misafirim ol”
Ve bir yorgan gibi sarar semtin sıcak nefesi

Gözleri dört defa lacivert bu şehir
Deniz olur mu sonun, yoksa başlangıç mıdır?
Kimsesizliğin ortasında bir el tutar seni
Yüreğimden bir ad, Aslan diyor — kal, dur biraz daha

Deniz der ki: “Kalksam gidersem beni nereye atarım?”
Aslan der ki: “Burda kal, seni saklayayım ben”
İstanbul’un rüzgârı fısıldar: her yara ilerde iz olur
Ama şimdi tut elimi, buysun gerçek mucize

Gözleri dört defa lacivert bu şehir
Bir vapur düdüğü uzaklarda ağlar usul usul
Kimsesizliğin ortasında bir yorgan, bir el, bir mahalle
Yüreğimden bir ad, Aslan — kal, dur biraz daha

Marmara’ya düşen gölgemiz, iki çakıl taş gibi
Bir deniz ad, bir aslan ad — gece sabaha kalırsa
Gözleri dört defa — lacivert.