Turuncu

Verse 1]
Atalay, kafan hep dumanlı, gözlerin bi' boş,
Uçmuşsun yine, dünya umrunda değil, loş.
Karın desen, başkasının koynunda huzuru bulmuş,
Sen ise yoksun, kaybolmuşsun, hep yolun uçmuş.
[Nakarat]
Uyan lan Atalay, hayatın elden gidiyo,
Karın başkasından hamile, sen hâlâ uçuyosun.
Kimse yüzüne bakmaz, adın çıkmış zaten,
Elde bi' bok yok, hep kaybetmiş bi' zavallı zaten.
[Verse 2]
Kadın seni bırakıp, başka bi' adamın kolunda,
Ondan bebek bekliyo, sen hâlâ hayal dünyanda.
Her çektiğin duman, seni biraz daha bitiriyo,
Ama sen farkında değilsin, hayatın elden kayıyo.
[Nakarat]
Uyan artık Atalay, gerçekler acı ama sert,
Hayat böyle, n’aparsan yap, değişmez tek bi’ fert.
Karın başkasının, bebeğiyle dönmez sana,
Senin hikayen böyle biter, karanlık bi’ odada.
[Outro]
Atalay, bu son sözüm, duvarlara çarpar,
Kendini bulamazsan, hayat seni harcar.
Bize diss mi sandın, bu gerçekler tokat gibi,
Bağımlılık ve ihanet, işte sonun bu, ezik gibi.